Het is een mooie gewoonte van de Anthonie van Diemenstam om tijdens het nieuwjaarsdiner terug te blikken op het afgelopen jaar. Vanavond doen we dat vanuit kasteel Zweinstein met als onderwerp: 2005. 2005 werd door de Amerikanen uitgeroepen tot het jaar van de natuurrampen (denk aan Katrina). De Britten spraken volmondig van het jaar van de aanslagen… Londen. Voor de Chinezen daarentegen was 2005 gewoon het jaar van de Haan. En ook in Nederland stond afgelopen jaar grotendeels in het teken van een vogel: de dominomus. Maar… de grote vraag vanavond is natuurlijk: wat bracht 2005 de AVD? Een aantal beelden komen op: Een Amsterdamse kroeg in het nachtelijk Assen. Een zestigjarig jubileum. Ali B. en Axel Rose zijn erbij. Ook Berend en Nelis hebben hun wereldtour ervoor onderbroken. Ondertussen zien we hoe Marc Komen zijn persoonlijke tournee maakt langs… 32 verschillende vrouwen.
Hoe vaag deze woorden ook allemaal mogen klinken, in het komende verhaal wordt alles duidelijk. Behalve dat van Marc misschien.
De eerste grote gebeurtenis in het AVD-jaar 2005 was natuurlijk de nachthike. Onder de titel “Amsterdam by nachthike” mochten de deelnemers in die koude februarinacht op pad langs alle Kalverstraten, Warmoesstraten en Wallen die Assen rijk is. Even voor de mensen die het niet kennen: de nachthike is een soort gezellige speurtocht met allerlei leuke puzzels en opdrachten die na volbrenging kan leiden tot onnoemelijke hoeveelheden alcohol. Dat hoeft echter niet. Er schijnen ook deelnemers te zijn die enkel en alleen meelopen voor hun conditie. Deze mensen zijn echter moeilijk te vinden. Zo lekte kort na de nachthike via de nieuwsbrief informatie uit over de inhoud van het rugzakje van een de meest sportieve deelnemende padvinders die we kennen: Miel Mulder. Het zakje bevatte: een kompas, een notitieblokje met geslepen potloodje, een rekenmachinetje, twee pleisters, een waterdicht verpakt drukverbandje, een heel klein schaartje en… twaalf loodzware blikken bier. Ik geloof niet dat de blikken de tocht hebben uitgelopen.
Tegen de tijd dat de rommel van het Amsterdamse feestje bijna was opgeruimd, werd het al weer tijd voor de HIT. De vijftigste editie welteverstaan. De HIT betekent voor ons -weer even voor de mensen die het niet kennen- keihard werken. Van s’ochtends vroeg tot ‘s avonds laat en… van ‘s avonds laat tot ‘s ochtends vroeg. Natuurlijk hadden we dit werk nooit vol kunnen houden zonder de bezielende leiding van onze coördinatoren: Nelis en Joost. En dat deze jongens tijdens zo’n kamp ook alle kritiek over zich heen krijgen als het even ietsje minder gaat is daarbij niet meer dan logisch. Vandaar dat Nelis ook een tijdje met de bandjes van zijn tuinbroek onder aan een duikplank boven een zwembad heeft moeten hangen. Maar natuurlijk doen we ook nog wel wat zinnige dingen tijdens zo’n kamp. Zo werd midden op de woestijn een touwtrek-wedstrijd tussen Max en Lex uitgevochten en hebben we ons goed vermaakt met wat potjes Jeux-des-banden, een variatie op het Franse balspellertje, maar dan voor mensen met wat minder fijne motoriek. Al met al was het dus weer een vrolijke Pasen daar in de Dwingelose bossen.Niet lang na de HIT werd de stam bijeen geroepen door het duo Berend en Nelis. De jongens hadden bedacht om een gehele opkomst te wijden aan het bouwen en spelen met zogenaamde BeyBlades. Beyblades zijn een soort tollen die worden opgewonden met een starter om er vervolgens een toernooi in een special arena mee te “vechten”. Wie dan het langst blijft tollen, is de winnaar. Ik hoor u denken: ” klinkt wat kinderachtig”. En inderdaad: één van de meest succesvolle programma’s van het seizoen. In korte tijd werden teams met namen als ‘Fire Starter’, ‘Team Pimps’ en ‘The Lone Blade’ geformeerd. Na een aantal bloedstollende rondes waarbij de boormachine een prima starter bleek, rolde het team van Boels als grote winnaar uit de bus. Zelfs de tollen die opgepimpt waren met de meest mooie en leerzame afbeeldingen bleken geen partij voor Boels’ enorme Blade vol met grote schroeven. Als je plezier hebt gaat de tijd snel en met een regiovolleybaltoernooitje hier en een PAG-rallytje daar, konden we ons langzaam maar zeker weer gaan opmaken voor het NPK. Het 75e welteverstaan.Het thema van het NPK was simpelweg ” feest”. En feest werd het. En dat lag niet zozeer aan de aanwezigheid van de zangeres Maud Hoewel er na afloop van haar optreden best nog veel oranje mannen voor haar caravan stonden te wachten voor handtekening (?). Nee, de band One Two Trio had duidelijk meer aandeel in de feestvreugde. Ook de performance van het kabouter-dansduo PalinG en Blom op het podium van de Pivo’s bracht het nodige vermaak. Zeker ook omdat het leek alsof PalinG nog snel even zo’n 45 kilo was aangekomen om zijn act meer kracht bij zetten. Na het optreden bleef daar geen houtsnipper meer van over. Het mag duidelijk zijn dat wij ons weer kostelijk hebben vermaakt. Na afloop van het kamp modderde het dan ook nog lang na op het gastenboek. Opvallend was daarbij: de grote hoeveelheid wel heel jeugdig klinkende meisjes die voortdurend op zoek bleken te zijn naar de adressen en telefoonnummers van jongens als Marc, Berend en Sjees. Gelukkig kregen ze op het gastenboek meteen Atze achter zich aan die als een soort digitale waakhond de boel scherp in de gaten hield. Geen gerotzooi op het gastenboek dat in de wandelgangen ook al wel Atzeboek wordt genoemd.
Na het NPK waren de verwachtingen hoog gespannen voor volgende opkomst die met de raadselachtige titel “MT” op het programma stond. Niemand wist precies wat deze letters inhielden, maar gelet op de keiharde militairen (Brood en Marc) die het programma zouden verzorgen leek iets als “Model Tekenen” niet aan de orde. Het werd dan ook: Max Tectyleren en onder het toeziend oog van de twee drilsergeanten konden we een avondje onder Max gaan liggen om de onderbuik van de vrachtwagen een grote beurt te geven. Met staalborstels poetsten we tot diep in de avond en wie klaagde mocht ook nog even vijftig keer opdrukken. Zo hard als er gemopperd werd onder de truck zo vrolijk klonk Aflex de volgende dag in de truck. “Er is zoveel rotzooi onder Max weggepoetst”, zo schreef de junior chauffeur op het gastenboek, “dat hij meteen een stuk harder gaat. De nieuwe snelheidsmeter tikte de 120 al regelmatig aan en volgens de kilometerteller is de afstand Assen-Dronten-Assen nog maar 48 kilometer.
Naast deze weekendbezigheden vonden er, tegen de zomer van 2005, ook door de week steeds meer activiteiten plaats. Zo werd in Groningen het voetbalteam Buckhorst FC opgericht. De Buckhorst FC is (en nu citeer ik Davids, één van de sterspelers uit het team) vernoemd “naar het mooiste viaduct tussen Kampen en Dronten dat zijn naam weer te danken heeft aan een voormalig kasteel dat helaas niet meet bestaat.” In de loop van het seizoen werden de wedstrijden tussen Buckhorst FC en de grote rivaal VVZN steeds grimmiger. Het maandelijkse magazine AVD Sportwereld meldde bijvoorbeeld:
-
“Na het volledig onterechte verlies van gisteravond heeft Buckhorst FC besloten een coach aan te stellen. De keus is hierbij gevallen op Peter van den Berg alias Kinky. Volgens de aanvoerder van Buckhorst FC is de keus voor Van den Berg niet zo zeer ingegeven door zijn voetbaltechnische inzicht, maar te meer omdat hij erg goed is in het schelden op zowel het eigen team als dat van de tegenstander. Er wordt dan ook niet verwacht dat de FC zal afstappen van zijn tactiek”
Inmiddels zijn we al weer beland in juni 2005 en halverwege die maand vond, in het kader van het zestigjarige bestaan van de AVD, een jubileumopkomst plaats. Samen met het PAG liep de AVD een speurtocht door het bos. Onderweg wezen PalinG en Blom, die beide alle zestig jaren hebben meegemaakt, ons middels teksten en afbeeldingen op enkele tijdloze wetten binnen de scoutingwereld. Ik noem er twee: “Een padvinder dient zich te gewennen om vroeg op te staan. Heeft hij die gewoonte eenmaal, dan kost het hem geen enkele moeite meer, zoals dit wel het geval is bij sommige dikke, vette mensen, die nog slapen lang nadat het dag is geworden.” Over het gebruik van alcohol zeggen de twee veteranen: “Sommige mannen drinken omdat ze de bedwelming prettig vinden, doch het is dom. Zijn zij eenmaal aan de drank, dan zal geen werkgever hen meer vertrouwen; spoedig zijn zij werkeloos, worden ziek en vinden een ellendig einde. Een dronken man is meestal een lafaard.”
Toen we ons na deze leerzame wandeling voor het diascherm nestelden om wat oude plaatjes te bekijken, bleek er in die zestig jaar gelukkig toch zo heel veel te zijn veranderd. Ook uit de oude logboeken valt een redelijk continu beeld van de AVD op te maken. Zo las ik over het nieuwjaarsdiner in 1959 bijvoorbeeld dat het menu bestond uit: croquetje, tomatensoep macaroni en tot slot… vla.
En ook toen al eindigde de avond op de bekende wijze Ik citeer J. Blaakmeer, secretaris der AVD in het jaar 1959: “Het geheel werd besloten door rond het haardvuur te zitten en verschillende liederen te zingen.” Ik weet niet zeker of ze toen ook al Hazes zongen maar er is dus weinig veranderd.
Een volgende memoabele opkomst is de paintball oorlog die onder leiding van Brood met eigen materiaal werd uitgevochten. U kunt zich voorstellen dat er niet veel leuker is dan elkaar van veel te dichtbij met harde verfbommen te beschieten. Misschien geeft de uitnodiging die Brood vooraf rondstuurde wel een treffend beeld van de sfeer:
“In het rijtje: de slag bij waterloo, de slag bij nieuwpoort, Hamburgerhill, slag om Stalingrad, binnenkort:. De slag om het bos van Gijs.
Bloed, organen, ogen en linker benen vliegen in het rond. Krijgsgevangenen worden achteloos afgemaakt en meer van dat fijne scouting gedoe.”
De slag om het bos van Gijs zal dan ook de geschiedenis in gaan als de oorlog waar werkelijk iedereen omkwam.
U heeft waarschijnlijk door dat we inmiddels al weer diep in de zomer van 2005 zitten. Rond deze tijd was de AVD nauw betrokken bij de Groninger Welvaart. Tijdens dit grote scheepvaartevenement waarbij allerlei soorten vaartuigen in de Groninger binnenstad aanmonsterden, verzorgde de stam niet alleen het materiaal en het transport maar ook een deel van de catering. Een bijzonder evenement en hoewel de communicatie tussen de organisatie en de AVD soms wat stroef verliep, sprak Nelis na afloop van “een heerlijk nautisch weekend.”
Niet veel later begon voor ons de Scout-In. Dit landelijke evenement is bedoeld voor leiding van allerlei speltakken en de AVD werd helemaal naar Boxtel geroepen om de opbouw en de afbraak te regelen. En dat de AVD veel meer doet tentjes bouwen blijkt onder meer uit het optreden van Blom. Onder zijn vaste artiestennaam Ali.B liet hij de grote tent volledig uit zijn dak gaan. Toch was Blom wel weer blij toen het nummer eindelijk was afgelopen, want wat zat dat trainingspak toch strak. Met de kater van Ali B-show nog in het achterhoofd besloten een aantal stamleden de volgende dag tot een verfrissende duik in een nabijgelegen zwembad. Sanders was daarbij zo fanatiek dat hij de bodem kopte en met (opvallend waterig) bloed het zwembad kleurde. Bij de dokter aangekomen toonde Nike ineens opvallend veel interesse voor de medische wetenschap. Eigenhandig hielp hij de arts met het hechten van Marco’s voorhoofd. Nike had daar zoveel lol in dat hij serieus heeft voorgesteld om ook maar een nier bij Marco te verwijderen. Marco wist dat gelukkig allemaal te voorkomen en toen hij na de hechting met een enorm wit verband om het hoofd terugkwam op het kampterrein, stelde hij zich zelfverzekerd en netjes voor als Axel Rose.
Van Ali B. en Axel Rose komen we via Pe en Rinus al snel terecht bij de discoknallers van ons eigen jubileumfeest. En met de pinda’s van de Spar nog tussen de kiezen liep de discokoorts op de dansvloer soms hoog op. Een mooi feest en een mooie afsluiting van ons jubileumjaar. Daarmee naderen we ook meteen het einde van dit verhaal want met een avondje sinterklaasgedichten en een avondje klassieke muziek onder leiding van Simon Sebastiaan Bach liep het jaar 2005 ten einde.
Dit was in een notendop wat het jaar 2005 ons allemaal bracht. Of misschien kan je beter zeggen: dit is wat de Anthonie van Diemenstam uit 2005 haalde. Want we zijn nog altijd een transportstam met twee enorme vrachtwagens. En als ze het niet komen brengen… dan halen we het zelf wel op.
Doedel.
Loading ...
