Geachte mensen en andere aanwezigen,
Graag wil ik even van uw tijd gebruiken, om terug te blikken naar een jaar heel lang geleden. De wat ouderen onder u zullen zich dat jaar wellicht herinneren. Ik praat 2004. Lang geleden… Het was in de tijd dat de Bijbel nog niet opnieuw vertaald was.
In den beginne begon de AVD zijn jaar traditiegetrouw met een nieuwjaarsdiner. De stam gaf de mensen een heel klein pannetje en gesneden groenten, fruit en vlees. Ja, eigenlijk alles wat er maar groeide en wat maar wilde mengen. De mensen kropen bijeen rond bakplaatjes.
De mens’ geduld werd getest en de nadat de spanning afnam doordat er voor spanning gezorgd werd, kon iedereen gaan ‘doet-het-zelfen’. De mens at zijn buikje rond en ging uiteen om zich in de loop van dat jaar te vermenigvuldigen.
Onder het juk van school, baas of vrouw voelde de stam zich ongelukkig. Hij liet zich daarom leiden naar het besneeuwde land met hellingen en liften. Na lange omzwervingen liepen zij zevenmaal rond het Pfadfinderzentrum in Igls, nabij Innsbruck. Het huis bleek groot genoeg om er eeuwig te blijven. Groot genoeg om er een nieuw bestaan op te bouwen. Boerenbrigde en snowboarden in overvloed, geen vrouwen, genoeg vla en chef met Achmed in de keuken. Hadden ze het paradijs gevonden?
De mannen leefden gelukkig en eerden de sneeuw. ‘s Ochtends wekten zij elkaar vrolijk en hingen de jager uit in het bos. Zij oefenden hun salto’s, flips, turns, grabs, spins en hun skidemastyle…
De sneeuw verblinde de stam. Zij vergat de 10 warming-upgeboden te eren, die ‘lehrer’ Hans jaren eerder op twee boards de berg af had gebracht. De grootste zondaar Erhard moest dat spoedig bekopen met een banaan. Met zijn tweede afdaling bewees hij dat zijn sleutelbeen breekbaar is. Hij had mooi als eerste vakantiefoto’s, maar helaas in zwart-wit. De volgende dag paste Errie op het huis. De rest van de week ook trouwens. Doedel was de volgende die foto’s liet ontwikkelen. Aan het eind van de week bleef hij er zelfs voor in het ziekenhuis. Omdat we toen wel genoeg plagen hadden gezien, lieten we ons door Blom uit het land leiden. De gekozen route bleek een fileplaag, de auto van Tim werd nog geplaagd door pech en over Nederland trok een storm. Nee, dan liever het juk van de school, baas of vrouw.
Het thema van de Nachthike was “Hamburger Hill”. Helikopters en hamburgers. Een leuke manier om de benen te strekken, waarna men de kelen kan rekken.
Geheel in thema werden alle ‘platoons’ op het beginpunt van hun missie gedropt. Neuriënd “ik zag een rode deur die ik zwart wilde verven” begon ieders missie bij de Baggelhuizerplas.
Voorzien van camouflagekleuren sloop een ieder door de jungle rond Assen. Doel was de verovering van Hamburger Hill. De zege betaalde zich uit in een vers gebakken hamburger met broodje, augurk en saus. Na enig aandringen bakten de posthouders ook voor de deelnemers.
De hoeveelheid deelnemers heeft de vijand waarschijnlijk doen schrikken, want niemand heeft er ook maar één gezien. Nou ja, een enkeling dan, maar die had onderweg een wond in zijn slokdarm ontsmet.
Tot aan de HIT, werd geklust aan onze vrachtwagens. Dankzij deskundige hulp draait Max weer als een naaimachientje. Max en Lex kregen hun achterste goed geschuurd en voorzien van nieuwe verflagen. Prachtig gelukt, hier en daar. Enkele stamleden hebben zich heel hard ingespannen voor een verrukkelijk resultaat. De wagens hebben er in geen jaren zo strak uitgezien.
Het binnenrijden van Dwingeloo is jaarlijks een genot. Er is geen duidelijker teken dat de winter achter de rug is en de zomer voor de deur staat. Een lang weekend spelen in het bos. De tent van zolder, kamperen in het bos. Iedereen ziet er naar uit. Geen wonder dat we met zo velen waren. Het deelnemeraantal viel tegen, maar daar doen wij het toch niet voor?
Materiaal van a naar b, via c en daarna weer terug naar a via d. Lekker toeren is leuk, maar vlotvaren is beter. Het ongelooflijke snelheidsrecord van 40 km/u is gehaald. Lex trok ondanks, of juist dankzij, vele verbijsterde gezichten een te verplekken vlot naar deze hoge snelheid. En dat voor een vlot van palen en lege olievaten. Dit is wat je noemt vlot varen. Daarna is het lekker happen bij de Thriantastam en schoenen drogen bij het kampvuur. Wat wilden wij nog meer? Eeuh… lekker eten en vla na?!
Gelukkig konden wij tot diep in de nacht eten bij de Chauken en zingen mèt ze.
Een week later waren we, opgeknapt en uitgeslapen, weer instaat rechtuit te denken. De oog-bowlingbal-coördinatie werd getest. Sommigen konden die coördinatie verfijnen, bij anderen ontbrak ze volledig. De meesten zaten er tussenin. Al snel begreep iedereen dat 10 kegels aan het einde van een rechte baan door een bal moesten worden omgegooid. Door rollen gaat dat het makkelijkst. Rechtstreeks omgooien belast de schouder te veel, bovendien bonkt dat nogal op de baan.
In de aanloop naar het NPK, of eigenlijk elk kamp, moet er altijd weer een hoop gebeuren. Niet alleen het inpakken, maar ook materiaalonderhoud en inkopen moeten gedaan worden. Als de stam dan op de woensdagmiddag voor Pinksteren verzameld BIJ of in het gebouw, moet alles klaar zijn. Inpakken en wegwezen… dat zou het mooiste zijn. De werkelijkheid is weerbarstiger. Het begon al met Lex, die nog even zijn voorwielen met nieuwe bandjes aangedraaid moest krijgen. Geen probleem, maar het moet wel even gebeuren. Onderweg moesten we nog even een deel van AVD Groningen oppikken. Zo gedaan, moesten we vervolgens op zoek naar een rubbertje voor Max. Daarna handen wassen… het rubbertje monteren… weer handen wassen… een hapje eten… etc. Beaucoup tijdverlies dus.
En toen we, met ons geduld behoorlijk op de proef gesteld, dan eindelijk de Marnewaard inreden, pinkte menigeen een traantje van geluk weg. Wij niet natuurlijk, maar de Pivostaf, de KDS, etc.
Eenmaal ons eigen kwartier gemaakt, werd het tijd voor het kampvuur. Het heerlijk avondje was gekomen. Met nog vijf van zulke avonden in het verschiet, vermaakten we ons prima. Maarten hapte snoep, Boels en Errie hielpen hem, hij droop ervan. Prachtig.
De opbouw van het NPK verliep dankzij de goede wenken van Sjors & Sjerrie voorspoedig. Sjors had helaas andere verplichtingen dus die kwam wat later. Na de opbouw was het tijd voor andere bezigheden. Klein kluswerk en ontspanning.
Laat op de zaterdagavond konden Petor en Marc trots hun schouders tonen. Goed bezig.
De rest van de stam bracht het weekend vooral door op of rond de sportvelden. Zo won de AVD de eerste prijs in de volleybal-competitie van de pivo’s. Stofko boarde achter Max over de horizontale pistes, totdat het ondeudelijke Nideckermateriaal het begaf. En AVD1 leerde AVD2 een lesje balwerpen op het WK jeux-des-boels. Wie wist dat de AVD ook zomers zo sportief was?
Tussen alles door werden nog even diverse stages afgewerkt. MedMan en Julissa bij de AVD, Doedel bij de keuken. Leerzaam en goed voor de onderlinge verstandhouding. De stagiaires lieten zich door eventuele vooroordelen niet uit het veld slaan en hebben de hoge verwachtingen overstegen. MedMan deed fysieke arbeid en Julissa kluste met powertools aan Lex. Beide leverde beelden op die even schrikken waren, maar desondanks prachtig.
In de avonduren, als gebrek aan zonlicht de lol aan het klussen en sporten doet vergaan, vermaakten wij ons door het uitgevaardigde vuurverbod, voornamelijk in tenten. Met spijkerslaan, een goed gesprek of lulverhaal, rond of in de Kruk, of bij meer of minder bevriende buurstammen. Ieder heeft zo zijn favoriete nachtactiviteiten, flyers uitdelen, huiginspectie, fotografie… als iemand ‘s ochtends maar op tijd het licht aandoet.
In de wintermaanden weten we al hoe je goed voor de dag komt. Op zoek naar een zomeruitdaging kwamen wij vlak voor de zomervakantie toevallig in het pittoreske Harkstede terecht. Bij gebrek aan berg is daar een sleeplift over een plas water gehangen. Binnen een paar minuten stonden alle AVD-ers in ongelooflijk strakke badpakken op een rijtje. Bart nam als een van de eersten het lijntje en zeilde weg. Zwaar gemotiveerd door deze soepele start lieten de volgende zes AVD-ers zich met een bloedgang diep onder water sleuren. Tegen de tijd dat deze zes het ingeslikte water terug in het meer had gespuugd, kwam Bart zwaaiend langs voor zijn tweede rondje. Na enige oefening bleven er toch steeds meer lijntjes steeds langer strak staan. Tijdens de insetructie hadden we te horen gekregen dat als je viel en in de baan van je achtervolger dobberde, je hard moest schreeuwen en zwaaien. De achtervolger kon je dan goed ontwijken en als dat niet lukte kon hij zich ruim op tijd laten vallen. Nike had goed geluisterd.
Hij schreeuwde hard en zwaaide. Maar Kinky hing ver in de bocht, en vloog met topsnelheid recht op zijn dobberende broer af. Aan zijn blik was te zien dat hij loslaten niet als een optie beschouwde. Hij passeerde zijn broer op niet meer dan een centimeter, maar hij had de bocht gehaald. Nadat Nike van de schrik was bekomen kon hij trots zijn op zijn kleine broertje.
In navolging van de NJ 2000 werd afgelopen zomer de tweede nationale jamboree gehouden in Nederland. De AVD was er om de terreininrichting voor zijn rekening te nemen. Dit betekende zo’n 85 tenten bouwen, duizenden vierkantie meters vloeren leggen, honderden meters hek plaatsen en het interne transport van de NJ verrichten. Een klus naar ons hart.
Met ruim 20 AVD-ers reisden de stam naar Boxtel. De eerste dagen stonden vooral in het teken van het verspreiden van al het materiaal over het terrein en het bouwen van tenten. Het bouwen van de tenten ging niet altijd even soepeltjes. “Vrienden” van Van der Werff hadden weer eens echte meuk afgeleverd, waarvan nog ook eens de helft ontbrak. De NPK tenten stonden snel. Jammer alleen dat van die tenten al op de tweede avond een in een storm wegvlogen. Met haringen en al.
Ondanks de vele regen of de hitte verliep de opbouw voortvarend. Al snel stonden her en der de tenten verzien van vloerplaten, en werden stukken die niet voor deelnemers bedoeld waren afgezet met hekken. Om alles over het terrein te verspreiden konden we gebruik maken van een uitgebreid wagenpark. Naast Max en Lex was de Frayelema er met 3 tractors en hadden we twee Manitous.
Op de dag van de aankomst van de deelnemers, zat onze werk er even op. Tien dagen rusten tot “ze” weer vertrokken waren. Aan onze rust zijn we niet echt toegekomen. Er kwamen allelei spoedklussen tussendoor. De keuken was niet hygiënisch, het terrein te nat, eerst de stam en later de deelnemers werden er niet goed van…
Door het Noro-virus moest er door de overblijvers tijdens de afbraak extra hard gewerkt worden. Bijna iedereen liet zijn handjes wapperen. Aan het eind van de NJ waren er maar 6 AVD-ers die oprecht konden zeggen: ‘I really survived te jamboree’.
Op uitnodiging van JoSiBe-Tours belande de stam ergens in de omgeving van Nijverdal in een klimschuur. Op de dikke mat onderaan de steile klimwand lag een deel van de actieve stamleden in diepe rust te Dirken.
Deze massale coma is goed te verklaren aan de hand van de gebeurtenissen van de vorige avond. Nadat die avond de stamtent was opgezet hoorde de stam van één van reisleiders dat de nieuwe lichting stamleden ergens in de buurt van het kampterrein viel te ontdekken. Daarop rukte de stam met het hele wagenpark uit om deze jongens op te sporen met het doel ze op een willekeurige plek weer los te laten.
Dat was keihard werken en de beker vla smaakte aan het einde van de rit dan ook goed. De volgende ochtend begon de dag vroeger dan gedacht.
Na de dikke mat en een vette lunch kwamen wij die volgende dag aan op de golfbaan om een lekker balletje te slaan. En verdikkeme… Diederik-Boels was er ook… Die avond kozen we een uitmuntend restaurant uit voor het diner. De Chinese dames van de bediening konden gelukkig prima Nederlands maar hadden nog wat moeite met de intonatie. Elke vraag klonk als een direct bevel, en als zo’n meisje weer met vuur in de ogen: “jij bier?” riep, durfde niemand te weigeren. Niets te klagen dus. Als de verwarming twintig graden lager had gestaan hadden we er nog veel langer gezeten. In de koelte van het kampvuur genoten we tot slot van de rest van onze “drie-sterren-verrassings-trektocht”. JoSiBe-Tours bedankt.
De laatste keer kamperen voor de stam was het medewerkersfeest van de Tweede Nationale Jamboree in Vierhouten. Het werd een hele leuke avond, een lange nacht en een zware volgende dag. De AVD was ruim vertegenwoordigd en heeft zich prima vermaakt. Dat vele vrouwen er als heks of trol uitzagen mocht de pret niet drukken. Dat zijn we in de scoutingwereld immers wel gewend. 
We sloten 2004 af met een ouderwets potje megatriviant met eigen regels. In groepen werd gestreden om de eer, de spiegeltjes en de kralen.
Zo gaan de dingen van de AVD
Je kunt niet altijd zeggen waar, wanneer en hoe
Maar wat doet het er ook toe
Het is prachtig…
Mensen en andere wezens,
Ik wens u een gelukkig 2005.
PalinG
Loading ...
