Jaarverslag 2003

Mensen, mag ik even uw aandacht?

Ik had een brief verstuurd, maar die heb ik terug gekregen. Te weinig postzegels gepakt… Stom. Dit jaar niet zoals u gewend bent een verslag van het afgelopen jaar. Neen, daarvoor was het jaar te bijzonder. Geen jaarverslag en de brief terug. Daarom wil ik voorlezen uit de brief. Of eigenlijk zijn het twee brieven.

Aan: Mr.dr. J.P. Balkenende, Minister-President
Ministerie van Algemene Zaken
Postbus 20001, 2500 EA Den Haag

Beste Harry,

Het stemt ons vrolijk u allereerst een gelukkig nieuw jaar toe te wensen, en veel voorspoed. Met andere woorden: succes! Nu de Koninklijke familie groter is kunt u namelijk wel wat extra succes gebruiken.
Het is in verband met de geboorte van Hare Koninklijke Hoogheid Catharina-Amalia Beatrix Carmen Victoria Prinses der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, tweede in de lijn van erfopvolging, dat wij u deze brief sturen. Aangezien u uiteindelijk verantwoordelijk bent voor al het reilen en zeilen in ons landje, en tevens de ministeriële verantwoordelijkheid draagt als gaat om de ‘Royal Family’, leek het ons verstandig u en de nieuwe ouders enige pedagogisch verantwoorde tips te doen toekomen. Niet dat wij àlle wijsheid in pacht hebben, maar wel veel.

Omdat wij denken dat het nieuwe gezinnetje de eerst tijd het meest gebaat is bij rust, leek het ons niet verstandig bij het stel langs te gaan. Onze gedachten hebben wij daarom op papier gezet. Naar ons idee is het voor de algemene ontwikkeling van het prinsesje noodzakelijk dat zij weet wat haar onderdanen beweegt.
Wij hebben een brief geschreven aan de kleine Ama waarin wij iets vertellen over ons en onze avonturen in haar geboortejaar. Kan ze wat van leren, u trouwens ook. Bij deze willen wij u verzoeken de bijgevoegde brief, via uw wekelijkse overleg met de oma van Ama, aan haar ouders Max en Lex te bezorgen.

Wij hopen u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd en zijn gaarne bereid tot een toelichting.

Met de meeste hoogachting,

De Anthonie van Diemenstam.

Aan: Zijne Koninklijke Hoogheid
de Prins van Oranje Willem-Alexander,
Hare Koninklijke Hoogheid
Prinses Máxima der Nederlanden
en Hare Koninklijke Hoogheid
Catharina-Amalia Beatrix Carmen Victoria
Prinses der Nederlanden
Prinses van Oranje-Nassau
De Horsten, Wassenaar

Geachte hoogheden,

Allereerst willen wij u van harte feliciteren met de geboorte van uw wolk. Het is een heeele prestatie om zo een belangrijke baby met een maand voorsprong op de wereld te zetten. We hopen dat jullie het goedmaken. We hopen ook dat het goed gaat met jullie.

Ons even kort voorstellen kan geen kwaad, want we weten wie jullie zijn, dat lezen we namelijk bij de kapper en dat zien we af en toe in ‘royale’ soaps op tv, maar wie zijn wij?
Wij zijn een groep jongens. Mannen, géén vrouwen, dat begint dus al goed. Wij zijn de Anthonie van Diemenstam, onderdeel van de Johannes Post Groep, een scoutinggroep uit Assen. Oranje is onze kleur, net als die van jullie. En daarom leek het ons goed om wat over onze avonturen te vertellen.

U moet weten dat wij erg met u meeleven. Bij ons zijn er ook kinderen. Zelf gemaakt, geadopteerd of DUF… Binnen onze stam is er al heel wat geoefend, weer gerust, het went vanzelf. Als jullie kind bevalt, hebben we er vast nog wel eentje over. Sommigen hebben namelijk te veel gekregen. En jullie huis is groot genoeg, immers.
In Nederland anno 2004 valt het nog niet mee om een prinsesje goed op te voeden. We willen daarom graag een en ander met jullie delen. We hebben heel wat meegemaakt. Veel leuke, maar ook veel leerzame dingen. We denken dat jullie kleine veel kan leren van wat jullie onderdanen, inclusief het oranje volk, zoal meemaakt.
Zoals jullie weten is voorlezen goed voor kinderen. Maar totdat ze heeft leren lezen kunnen jullie haar beter voorlezen. Beide prinsesjes beheersen de Nederlandse Taal nog niet zo supergoed. Daarom hebben wij een aantal voorleesverhaaltjes geschreven. Goed voor de woordenschat van beide dames. De moeder van Amalias oma, prinses Juliana, schijnt ook niet meer zo’n uitgebreid vocabulaire te hebben. Drie vliegen in één klap dus.

Een oranje 2003.

We beginnen ons jaar altijd met een nieuwjaarsdiner. In het geboortejaar van Ama, was het diner in het thema: “AV-De ALOHA BEACHCLUB”. Met andere woorden, kokosnoten en rietenrokjes, cocktails (niet te verwarren met cock-tails), parasolletjes, snorkel met duikbril, surfplank en zwoele stranden. We waren net terug uit de sneeuw, de zonnebril kon dus blijven zitten. We aten onze buikjes rond met gezond, en maakte de schijf van vijf compleet met een toetje, …of twee, drie, vier… hoedje van, hoedje van… Ja, het was goed toeven aan de Caribische Houtlaan.
Om de opgedane energie goed te besteden was het enkele weken later de hoogste tijd voor, in een waanzinnig mooi weer weekend, de “Anthonie Walkers Finest Scotch Nachthike”. Ruim honderd deelnemers liepen, ondanks de koude, een ontspannen hike met bier en daar een (drink… eeuh denk)spieroefeningetje. In het stamhol was het niet koud, integendeel. Allen tezaam ontstond daar een heel goed klimaat, weer ergenoten.

Voorleestukje:
De stam begint elk jaar met eten. Dit jaar aten we in een strandtent. We dronken ranja en spoetniks. Dat was lekker. Na het eten is de stam niet moe. We gingen lopen in het bos. Samen met vriendjes en vriendinnetjes deden we puzzels en spelletjes. Dat was leuk. Terug thuis dronken we nog een glaasje vla. Of twee… iedereen tevree.

De dagen werden langer. En dan begint het menigeen al te jeuken. Ja, het was al weer Pasen. Tijd voor de Hit in Dwingeloo. Oftewel, circus in Dwingeloo. En wat is het leukste van het circus?
De dieren. Juist. Dankzij ons dierengeluidenspel herkennen wij inmiddels heel veel geluiden. Net als de inwoners van Dwingeloo en omstreken. Wat ook leuk is aan het circus? Springen door brandende hoepels. Wij hebben dat geoefend door te springen door brandend bos. Hoe het voelt om een held te zijn? We zijn heel gewoon gebleven hoor. Wie zou niet zijn leven wagen om het afbranden van zo een schitterend Nationaal Landschap te voorkomen.
Integratie staat ook bij ons hoog in het vaandel. Wij integreren met Chauken, Thrianta, Cupido, etc. Verhalen over de eerste zullen ons worst zijn, de tweede worst uit blik, de derde worst in doos. Rustig maar Dirk, Doedel, Fulco, Tim en Errie, we noemen geen namen.

Voorleestukje:
Met Pasen was het weer circus in het bos. Er waren spannende dieren en brandende hoepels. Het was een heel leuke voorstelling. Wij hebben een medaille gekregen. We waren samen met onze vriendjes en vriendinnetjes naar het circus. Daarna hebben we worstjes gegeten.

Het is altijd goed te weten, voor het geval je bijvoorbeeld te veel gegeten hebt, hoe je iemand in leven kunt houden als het even niet meer klopt. Toen bleek dat de poppen Annie en Arjan geen adem meer haalden werden de schaarse bovenkleding verwijderd en de hartmassage geoefend. Wel voorzichtig, niet te hard. Annie bleek nogal een computerwhizzkid, ze had namelijk een computer in haar buik. Niet vreemd dus dat ze er zo lusteloos bij lag. Op herhaling of de eerste keer, we zijn geoefend met mond op mond, dus verslik u gerust.

Afgelopen jaar vierden de Thriantastam en Fraeylema hun jubilea. Uiteraard waren ook wij van de partij op hun feestjes. Een cadeautje doet het altijd goed. Bij de Fraeylema is eindelijk een lampje gaan branden. Bij de Thrianta is het eten niet beter geworden, maar we weten nu tenminste wàt we voorgeschoteld krijgen. Op het NPK is me trouwens opgevallen dat het eten er op hun bord beter uit ziet dan op ons bordje. Grappig om te zijn hoe de feestjes van Thrianta en Fraeylema verschillen. De eersten vierden het in een scoutinggebouw, je mocht je zwemkleding wel meenemen. Of schone kleren. Het gala van de Fraeylema was in een boerenschuur, toch zag je daar dan weer geen spinnenwebben. Niet iedereen is zo dol op een feestje, probeer je er onderuit te komen, kom je onder aan de trap uit. Bob.

Voorleestukje:
Ook al ben je groot, je kunt je overal in verslikken. Gelukkig weet de AVD… daar wel raad mee! Een verjaardagsfeestje is heel leuk. Neem een cadeautje en je zwemkleding mee. Maar pas op, een ongeluk zit in een klein hoekje, hoofdplein in een klein deukje.

Met Pinksteren is het jaarlijks tijd voor een weekje kamperen. Het NPK, tegenwoordig in de Marnewaard. Elk jaar hetzelfde? Neen, geenszins. Variëren op een thema blijkt eenvoudig, zelfs al doe je niet mee. Wie weet het nog?
Tenten, tenten, containers, hout, hout, hout.Het zijn de kleine dingen die het ‘m doen. De nieuwe uitlaat van Lex bijvoorbeeld. Of ontspannen na noeste arbeid. Watermanagement is dan ook zeker aan onze Lex besteed. Een zwembadje in zijn bakje is zeker verfrissend. Koolzuurmanagement is dan weer niet altijd aan ons besteed. Vla zonder bubbels schiet niet op. Sjors, je bent een eikel.
Kamperen lijkt soms zo makkelijk, dat verleer je nooit. Tenminste, dat denk je. Twee voorbeelden. Ik noem Thailand. Ik noem Australië. De ene wereldreiziger heeft schijnbaar iets anders dan zijn binnentent meegesmokkeld, de ander heeft zijn ‘hotel’ ergens laten ontploffen. Wees gerust Marijn en Marten, we noemen wederom geen namen.

Lachen om gehandicapten is heerlijk. Stop ze in een rolstoel en laat ze met kogels en speren gooien, hoogspringen, hardlopen en ontbijten. Daar krijg je wereldrecords en veel werk van. De Europese kampioenschappen Atletiek in Assen. Wel medailles en records, maar geen opgeruimde huisjes. Stop een merkwaardige afspiegeling van Europa in een bungalowpark in Borger, doe er wat jojo en wat malloten van Transport bij en je hebt twee chefs van Huisvesting en hun PA’s hard nodig om er nog een succes van te maken.
Nog een jojo? Nou vooruit, nog eentje dan, de laatste hoor. Na een ‘reünie on ice’ moet je jezelf en je vriendjes, zeker na een warme zomer, goed aankleden. Licht op je fiets en niet te hard rijden. Hè Alex en Blom. Oeps, we zouden geen namen noemen.

Voorleestukje:
Elke vakantie kamperen is leuk. Lekker je tentje opzetten, dat is heus niet moeilijk hoor. Als je alles bij je hebt, en de garen nog in de naden van je tent zitten. Lekker gezwommen en op safari geweest. Heel Europa gezien, veelbelovend hoor. Wel altijd na het spelen alles netjes opruimen.

Wat een heerlijke zomer. Wat een warmte. Lekker vertoeven bij het water dus. Tja Delfsail, we hebben onze ogen uitgekeken. Max was inmiddels ook wel aan zwangerschapsverlof toe. Ze heeft heerlijke rust gekregen. Zoveel zelfs, dat ze voor de enkele klus die gejat kon worden van Aries, niet te remmen was. Personenvervoer, omhooggevallen of omlaag, is ook geen probleem. Voor 5 eurodoekoes kom je een heel eind. Per persoon kan er zelfs nog korting van af.
Een intocht met vuurwerk, bootjes, boten, schepen, schoeners, windjammers, schuiten, sloepen. We wisten niet van zo veel vaartuigen. Een beetje druk, maar Max voelde zich er wel thuis. Lekker toeteren, achteruitrijgeluiden maken. Borrelen op de Stad Amsterdam en zwaaien naar vliegtuigjes. Lange werkdagen, om 5 uur naar bed, maar niet de werktijdenwet vergeten natuurlijk. Hekken en tafels halen en brengen, dat is leuk werk. Oost-Indisch communiceren ook. Zo vroeg hogerop bijvoorbeeld al een aantal maal met spoed om kasten. Een kast. Spoed. Als na een paar keer informeren en uitleg over de verblijfplaats en bestemming nog eens gevraagd wordt waar de tafels gevonden kunnen worden, stort de dame hogerop zowat in. De redding is van Marten als hij haar op de rand van haar waanzin toefluistert “Laat je niet op de kast jagen”.
Hoogtepunten waren verder natuurlijk Jamai, toen nog in de kast, de kermis, en het eten. Eet mee met de AVD, een project voor kansloze scouts. Aan een speciaal gedekte tafel kreeg eerst de chauffeur, dan de aangeschoven dames en dan het werkvolk een maaltijd van de Chauken uit de Delfsail keuken. Noordoost-Groningen blijft vreemd gebied. Een tweede kop koffie is niet gratis, zelfs niet vlak voor sluiten. Een Delfzijler gooit nog liever zijn kan leeg.

De zomer was kort, warm, en op de juiste momenten nat. Zeg nou zelf. Wat is een bloemencorso zonder regen of de AVD? Geslaagd?

Voorleestukje:
De zomers van Nederland kunnen heel warm zijn. En zwoel. Heerlijk is vakantie in eigen land. Je hoeft echt niet ver weg, naar Chili of Argentinië ofzo. Met een beetje water en een bootje, kun je veel plezier hebben. Zelfs in Delfzijl. En heet de boot iets met “Jacoba” dan kun je er blijven slapen. Maar pas wel op voor de zon. Te veel is niet goed voor je. Voor je het weet heb je geen liefdesrelatie.

Foto’s van Max en Lex naakt? Wij hebben ze. Het was even werk, maar dan heb je wel een spannend verhaal. Schuren en verven. Hard nodig, mooi resultaat. Vele uurtjes nuttig besteed. Chapeau!
Op weg naar de Scout-In kwam Joost Watering met zijn fiets overvliegen. Een cd-speler bezorgde hem muziek en aanwijzingen. Overdag tenten bouwen, ‘s nachts kon hij met DUF mee ronde lopen. Alex had voldoende proviand bij de hand.
Bijna iedereen denkt bij Scout-In aan een lang weekend met workshops, ideeënmarkt voor leiding, bestuur en stammen. Bijna iedereen. Fraeylema en AVD weten wel beter. Linten knippen is echt iets voor de oranjes. Marten en Aurelia wisten iedereen er van te overtuigen dat verzamelen om 14.00 uur bij de materiaalcontainer heel belangrijk was. Geschiedenis werd geschreven toen, na een korte speech van Aurelia, Marten de openingshandeling verrichte. Een zeldzame hoeveelheid mensen werd tegelijk bij de neus genomen. Ha ha, sukkels. Ik was er niet bij. U begrijpt, we vermaakten ons prima. Een terrein ver weg, in Noord-Brabant. Onbekend terrein, maar snel vertrouwd. Veel bekende gezichten aan de bar. Zo snel als het bier koud stond was ze soldaat. Komende zomer, zelfde terrein, dan Nationale Jamboree. Vervelend? Reuze…

We hebben een nieuw bestuur. En een DUF schaduwkabinet. Er zijn zelfs geruchten dat ze het bestuur van de groep hebben overgenomen. Alle taken zijn inmiddels overgedragen, ons geld is in vertrouwde handen. Het moet even uitgelegd worden. DUF en RUFT. Het Dwarfs United Front is een samenscholing van venijnige, zeer pientere kleine mensjes, met als favorie-te hobby het pesten van RUFT. Het Reuzen united fighting team is opgericht als reactie op het zinloze geweld van de DUF. De strijd is oud, maar zoet.
Men vraagt we eens “DUF, hoe houd je het uit?” Geen idee. “Hoe houd je ze uit elkaar?” Geen idee. Ze lijken ook allemaal zo op elkaar. De reuzen en de dwergen kunnen niet zonder elkaar. Weet u waarom de reuzen toch met DUF omgaat? Het is een goede manier om in contact te komen met vrouwen. “Pardon, is dat je zoon? Wat een leuk ventje.” Gegarandeerd succes! Niet verder vertellen hoor.

Voorleestukje:
Er waren eens dwergen en reuzen. De dwergen pesten de reuzen, de reuzen sloegen hard terug. Het was een bittere strijd. Stiekem vonden de dwergen en reuzen elkaar wel aardig. Als niemand keek hieven ze samen het glas.

Met het oog op kouder weer werd het tijd om eens wat te leren over meer permanente bewoning. Niet elk seizoen leent zich even goed voor kamperen. Götz leerde ons kraken. Nu lijkt het kopen van een woning hier in de buurt ineens niet meer als een heel goed idee, hè? André verzorgde de benenstrek die avond en dat was niet de laatste keer dit jaar. Hij had briefjes verstuurd, de bezorging liet echter te wensen over. Wij het bos is, de boodschap was al snel duidelijk.
Ogenschijnlijk onmogelijke opdrachten, een fototoestel zijn met bluf een fijne combinatie. Op zaterdagavond met je groepje in een bubbelbad, op een degelijk omhekte middenstip, in een ziekenhuisbed of in een politiecel? Geen probleem of ‘gefaked’.

Fijnere cultuur proefden wij twee weken later. Goed gedocumenteerd en dankzij de gedetailleerde kennis van Bart en Simon proefden wij uit 6 landen 6 wijnen, met slechts 2 handen. Met een tong die door het gewicht van de smaakbibliotheek verschrompelde tot een stuk leer daarna Beaujolais drinken bij kaars- pardon TL-licht? Lekker, leerzaam.

Ook erg leerzaam was het spelen met een GPS. De toekomstige scout kan niet zonder. Geen kaart, verdwaald. Global posititioning system, gered. Tenminste als je er mee leert omgaan. We hebben bijvoorbeeld geleerd dat GPS ook staat voor “Geen Plattegrond Sukkel”. De GPS bleek een kastje met een pijl. Een pijl die de andere kant op wijst als je het kastje omdraait. Handig. Gelukkig kenden we de omgeving. Wel hebben een stukje hemelsbreed geprobeerd, maar het water dat we tegenkwamen was (hemels)breder.

Voorleestukje:
De hele tijd buiten slapen is ook niet leuk. Als je toevallig niet in een paleis woont kun je ook een huisje kraken. Zoek een leuke villa die al een tijdje leeg staat en zet er je bed in.
Wat je doet maakt niet veel uit, hou het leuk en maak er zelf foto’s van. Als een ander dat niet voor je doet. Wat je drinkt maakt wel uit. Sommige sap van druiven is ondanks de prijzenoorlog duur maar niet goed voor je, andere juist verdacht goedkoop maar heerlijk bij een broodje.
Als na die goede sap gaat wandelen neem dan een GPS en kaplaarzen mee, of een BOB, daar kun je mee thuiskomen! Heel handig, heel verstandig.

Het jaar sloten we net als iedereen af met het nodige theater. Prachtige decors, verkleden, een spannend script en een spannend plot. Komedie en drama, een lach en een traan. Kom laten we niet langer stilstaan. Tijd voor nu, tijd voor 2004.

Mensen, gelukkig nieuwjaar, veel zeil en regen.

De Anthonie van Diemenstam

Assen, 3 januari 2004

(door: PalinG en zijn P.A. Marten)