Jaarverslag 2002

Geachte aanwezigen,

Allereerst nog de beste wensen voor 2003. De Anthonie van Diemenstam waardeert het enorm dat u vanavond hier aanwezig bent om samen met ons het nieuwe jaar in te luiden en uw en onze goede daden in 2002 te overdenken. De AVD heeft een aantal tradities. Als u ons wat langer kent weet u dat. Dus…
De eerste traditie die genoemd mag worden is deze avond: het Nieuwjaarsdiner. Iedereen die ons dierbaar is nodigen wij van harte uit, behalve als ze prinsheerlijk in Delft te rusten liggen, of als ze acteur zijn in de Haagse soap “Onderweg naar nieuwe politiek”, of als ze in barensnood verkeren. Tja, we willen natuurlijk wel kunnen genieten van de kookkunsten van onze chef.

Rrrrrooooode draad… Tradities. Daar had ik het over. Deze avond dus, vorig jaar zaten we in de sally P. Nightclub, weet u nog? In de sfeer van Chicago 1930. De zuivel was illegaal, gelukkig was er de nodige vla binnengesmokkeld. Immers, wat is een diner zonder toetje? Voorzover ik me kan herinneren was het dessert geweldig.
Op een avond als deze blikken we altijd even terug op het afgelopen jaar. Voila, de tweede traditie. Vorig jaar vertelde ik u een sprookje. Een waargebeurd sprookje. Dat sloeg best aan. Dat nu herhalen zou makkelijk en goedkoop zijn.
Dus… Dat doe ik wel.

Vorig jaar vertelde ik u over broers. Een grote groep broers die graag in de tuin klust in oranje werkkledij. Afgelopen week stuitte ik in de bibliotheek op het vervolg van dat sprookje. Helaas bleek dat sprookje te spannend, de broers maakten zulke maffe avonturen mee, daarover durf ik u niet te vertellen. Er zijn tenslotte ongeboren kindertjes bij. Dat sprookje moet u zelf maar eens gaan lenen in de bieb.

Omdat dit wel een heel kort jaarverslag zou zijn heb ik zelf maar even wat in elkaar gerommeld. Dat het een sprookje zou zijn is fantasie; een fabeltje. En laat dat nou goed uitkomen, want mijn verhaaltje gaat over een tovenaar, over elfjes, trollen, een draak en nog veel meer van dat spul. Als er mensen zijn die dit nu al niet trekken dan krijgt u nu even de tijd om te vertrekken.

Nou u bent gewaarschuwd. U hebt er zelf voor gekozen. Nou niet achteraf zeggen dat u er niet van slapen kunt of toe bent aan een vlacocktail. En ook niet met een smoes van “we zijn zwanger” halverwege de fabel gaan overgeven enzo… Ook niet als de draak een hoofd afbijt en vervolgens een duikbril opzet en een groot glimmend rubberen voorbindspeeltje tevoorschijn haalt. Nog iemand die weg wil? Het kan nu nog.

Oke dan, goed, prima…
Er waren eens… een zestiental fabelfiguren. Grote en kleine medemensen, zo heet dat. Het ligt nogal gevoelig. De kleine medemens met een muts, de grote met zevenmijlslaarzen. Prima reiskleding zult u zeggen. En jawel, dat klopt. Een voetreis per gehuurde bus leidde de bergen in, naar een bekend huisje. Dat huisje was niet van koek, dat maak je alleen in sprookjes mee. Dit huisje was gemaakt van kool, bruinkool. En behangen met transpiratie. Overdag ‘leehrde’ tovenaar Hans de figuren ‘Nidekken’, de avond werd gebruikt voor bezinning en dreigementen. Omdat het van een boekverbranding niet kwam richtten de dwergen -pardon kleine medemensen- een magisch genootschap op: DUF. Door de vreugde om die oprichting kon een bepaalde DUF niet slapen. Hij zwalkte uren door het fabelhuisje totdat hij zijn bed niet kon laten staan. In voor een feestje verplaatsten de fabelfiguren zich in de tijd. Dat kan in fabels, he? Dus dan kan het ook dat de dwergen en reuzen tesamen swingden in hun strakke discobroeken. AVD Hike Fever. Een zeer geslaagd avondje uit bij de AVD.
Is het u wel eens opgevallen dat sprookjes zich bijna nooit binnen afspelen? Meestal in een bos. Tijd voor frisse lucht dus. Pasen, Dwingeloo vaste stek. Na een jaar algehele kampeeronthouding werd iedereen van harte welkom geheten door de tovenaar. Tovenaar Aad sprak maande de enthousiaste fabelfiguren tot rust en nodigde iedereen uit bij het krieken van de dag in het zand te spelen. DUF speelde liever in de nacht, dan valt ie minder op. De reuzen verenigden zich daarom in RUFT. Zij trokken de DUF aan hun puntmuts en sleurden ze aan hun holletje… eeeuh NAAR hun holletje. Over sleuren gesproken, wist u dat Lex Max getrokken heeft. Andersom zou je eerder verwachten, maar heus. Op paasdinsdag, voor het eerst, op klaarlichte dag. Hier vlakbij trouwens, achter het gebouw.

De tijd van partijpolitiek brak aan in fabeltjesland. Aangekomen in de Marnewaard, bleek de vlakte in het teken te staan van Beieren Duitsland, lijsttrekker Tim-”Laat je niet door de tuin rijden”-Voortuin, voerde het woord. Op allerlei manieren probeerden DUF de macht te grijpen. Zij speelden in op actuele thema’s. Hygiëne bijvoorbeeld. Al die mensen die van buiten kwamen vervuilden de tent. Als lokkertje reed de campagnestoet rond met en re-lex-bad. Het campagnelied kreeg zelfs een dans.

Sommige mensen vinden het dan leuk dit te zingen:
Draai een RUFT in het rond
Stamp met je voeten op zijn kont
Zwaai zijn armen in de lucht
Ga nu zitten op een RUFT
Stap nu rond als een gans
Zo gaat de kabouterdans

Ik wil me hier uiteraard van distantiëren. Tim Voortuin en zijn partij deden het goed in de peilingen, maar da’s niet eerlijk, want bijna alle aanwezigen kwamen niet hoger dan hun kruiwagentjes.

De hoogste tijd om dat strijdtoneel te verlaten en een bezoekje te brengen aan het bergenlandschap van Nederland. Limburg, Roermond, Nawaka 2002. Het eerste dat opviel was het water. Onze vermoedens bleken snel juist. Op water komen veel waterscouts af, zeker als je ze daarvoor uitnodigt. Al de waterscouts en hun bootjes bij elkaar is niet veel aan. Behalve als het waait. Hard waait. Wij zagen de bui hangen en bouwden daarom gauw tenten. In de stilte nog even de nodige Arbotestjes met een tent op de kop. Dat kan dus ook. Remtestjes met een zwaan, dat lukte. ‘s Nachts tenten inspecteren, hallo… eeuh?… “Evert”. Ah, juist, Evert, dat mag dus niet. Testen van kikkers en spelen met Kuifje, dat lukte wel. Vingerverven bij AVDeco, check. Trekken en pijpen bij AVD Steigerbouw, pardon? Sorry, trekken AAN pijpen, check. Affijn, u snapt het al, geen moment om je te vervelen. Zeker niet als je weergoden boos maakt. Leek ons wel een goede bezigheidstherapie voor de Bobboos. Zo spannend dat iedereen er uiteindelijk van lekte, zelfs Max. Maar dat is inmiddels verholpen.

Stilstaan is verveling. Zelfs grote stenen verzamelen is dan nog leuker. Of bloemschikken. Een hoop stenen of een corso, leuk om naar te kijken… Als je tachtig bent. Voordeel is wel dat je er wat aan overhoud, een fijne herinnering, een leuke penvriend en een gastank.
Nee dan gaan we liever fietsen. Lekker de beentjes strekken. Even bij een buitenhuisje van Bea langs en dan wachten… wachten… en maar wachten. Raadsel: Acht nieuwe fabelachtige figuren worden gedropt op 500 meter afstand van een gezellig kampvuur en een paar treetjes vla. Hoeveel uren duurt het voordat die figuren bij dat vuur aankomen? Iemand enig idee?
Voordeel is wel dat je goed slaapt. De meesten ‘s nachts in een tent, een bepaalde iemand die gestrekt precies op de achterbank van een auto past overdag in een verkrampte foetushouding op de achterbank van de auto waar ie gestrekt op past.

Na vele omzwervingen blijkt de Houtlaan -inmiddels al aardig lijkend op een bungalowpark- toch ook nog erg geschikt voor verbale en fysieke uitspattingen. Een verassend druk bezochte ALV, een verassend geslaagde pow-wow over het verleden, heden en toekomst van het NPK, een verassend wervende campagne voor de Marine. Weet u trouwens dat als het aan Femke ligt Defensie niet alleen de vrede gaat bewaken maar ook iets gaat doen aan de vergrijzing in Nederland? Ja, dat zit zo. Nederland is zonder bergen enzo vrij saai. Zo’n polder heb je snel bekeken. Je klimt op een dijk, je draait een keer in het rond, je stampt met je voeten op de grond, gaat dan zitten met een zucht… en ja, dan heb je het eigelijk wel weer gezien. Bij de Marine kunnen ze heel leuke rondvaartjes gaan organiseren. Sta je lekker op het dek de omgeving te bekijken, roept de kapitein om: “De zee is blauw rechts, de kust is GroenLinks”.

Allemaal heel educatief. Kindvriendelijk ook. Komt veel stamleden goed uit dus. Wedden? Je kunt het zo gek niet verzinnen of ze worden pappa tegenwoordig. Het kon haast wel besmettelijk zijn. Of natuurlijk via een zogenaamde weddenschap een goed excuus om jezelf met je vrienden ergens een nacht op te sluiten met een flinke stapel vla en een busje slagroom.
Nadeel is alleen dat in de huidige tijd van Anorexia en ijdelheid elk onsje vet te veel is. Beweging schijnt dan de oplossing te zijn. In plaats van gewoon je veters te leren strikken zonder dat je je voeten kan zien, blijken activiteiten die leiden tot overmatige transpiratie populair. En daar krijg je dan weer dorst van… Nou ja, u snapt het al. Zelfs in fabels houd iedereen zich bezig. Na een paar potjes lasergame blijken de verhalen zo sterk dat je er zelfs in een fabel aan kunt twijfelen. Gelukkig houdt de door de computer bijgehouden score iedereen met alle beentjes op de grond.

Om alvast in de sferen te komen is het proeven van de beaujolais uitermate geschikt. Nadat een paar glaasjes waren genuttigd kon de smaak worden geneutraliseerd met een speciaal toverdrankje van Snoko. Na nuttiging leek iedereen de Franse taal te kunnen spreken. Voor verstaan is waarschijnlijk een ander toverdrankje nodig, want dat lukte niet. Op de boodschappen die iedereen op elkaars luchtballonnetjes afvuurde was geen pijl te trekken.

Op de rand van het jaar
was de Sint nog niet klaar
Hij deed eerst nog even aan
bij een club op de Houtlaan
Met een hekel aan kerstballen
liet hij een hint vallen
Schiet die kersttroep aan gort
hou daarna het rijmen fijn kort
Voor iedereen een cadeau
op zijn eigen niveau

Heren laat je niet verleiden
denk aan betere tijden
Nog voor die vrouw en dat kind
toen was geluk je beter gezind
Lekker alle feestdagen skippen
en met onbekende blondjes… eeuh… kwartetten
Of beter nog: op SnoBlast
Ja da’s pas ‘no last’

Mensen, het beste! Het woord nu, is aan Doedel…

(door: PalinG)