Jaarverslag 2001

Goedenavond dames en heren!
Fijn dat u hier allemaal met ons het nieuw jaar komt inluiden.
Traditioneel wil de AVD, na alle televisiegeweld, tijdens het nieuwjaarsdiner ook even terugblikken op het afgelopen jaar. Ditmaal uiteraard op 2001. Wij doen niet aan politiek, gebouwen of bekende Nederlanders. tenminste.

Ik heb voor u dit keer een sprookje. Een heel bijzonder sprookje. Het sprookje is namelijk waar gebeurd . het sprookje is dus eigelijk meer een verhaaltje. Dit slaat nu natuurlijk al bijna nergens meer op, maar zo zijn er wel meer dingen die nergens op slaan.

Dit sprookje heet: “De familie”

…Er was eens een familie, een hele grote familie… zonder vader en moeder en zonder zussen. Een grote groep broers dus. Die broers leken niet erg op elkaar, maar om toch bij elkaar te passen kleedden de jongens meestal gelijk. De jongens tuinierden vaak in het grote bos rond hun huisje. Ze hadden besloten een gereedschapschuurtje op te richten. Bij werken hoort werkkleding en bij groen hoort oranje, dus de jongens droegen in de tuin een oranje tuinbroek.

Tot zo ver slaat dit allemaal nog ergens op zult u zeggen. En jawel dat klopt, want een verhaal dat aan het begin al nergens op meer slaat dat slaat natuurlijk nergens op.

De jongens hadden bewondering voor de natuur, oogstten gerst en hop, en zaten ‘s avonds tevree rond een vuur met een brok in hun keel. Met een brok in de keel is het moeilijk praten. Als de een wel eens aan de ander vroeg “goh wat is er toch met je?” dan klonk het antwoord “ik heb een blok in mijn keel” of naar mate de avond vorderde “ik bjep een bljok”. En zo kwamen de broers al gauw aan hun naam: het oranje blok.

Is dat ook weer opgehelderd.
Ook dit is nog prima te volgen of niet?

Het oranje blok had jaarlijks in hun agenda… -zo blijken ze dus ineens te kunnen lezen- een aantal bijzondere data staan. Zo openden zij hun boekjaar traditioneel met een dineetje met vrienden. Samen met de mensen om wie zij geven aten zij zich stug door een keurig maal en verhaalden daarbij over het afgelopen jaar. -kunt u het sprookje al plaatsen?- Het afgelopen jaar praatten de jongens vooral over hun uitje naar een hutje hier ver vandaan. Rond dat hutje maakten ze kennis met berg en sneeuw. Dagelijks stonden ze bij dag en douw te trappelen om een boswandeling te maken. Ze rukten de plank voor hun hoofd vandaan en gingen er op staan, gleden naar benee, daarna rechtstreeks de toevallig onderaan de berg gesitueerde lift in en herhaalden hun rek- en strekoefeningen op de berg. Toen ze aan het eind van de week alle sneeuw met succes tot een stevige ijslaag aangedrukt hadden, telden ze aan de bar bar hun blauwe plekken, zere gewrichten en kneuzingen. Vanaf toen wisten ze: ze waren verslaafd. In een week waren ze geworden van ‘gewone’ jonge jongens tot een soort junk junks.

Ik kan u verklappen dat de natte droom van menige broer te maken heeft met het strelen van glibberige glooiingen. Dromen over glijden over welgeproportioneerde heuvels doet hun temperatuur stijgen. Soms ingehouden of met vallen en opstaan, soms gelikt en snel. Dames, de snelste climax staat op 2 minuut 5. Niet voor niets luidt zijn naam Doe-dèl.

Terug in hun eigen hutje zongen de broers hun blues. Tijd dus voor een feestje. Melig als ze daar van werden stuurden de brothers een cryptische uitnodiging. De genodigden kregen een uitdagende routebeschrijving naar de bar. Het was al wat laat, dus de ze noemden het Nachthike. HIKE staat, moet u weten, voor: Hier Immer Knallend Entertainment. Een dappere wandeling bracht iedereen uiteindelijk bijeen voor een licht alcoholische versnapering in de huiskamer van de blues brothers. De coolste broers deden hun ding aan of rond de bar.

Daarvan zijn nog enkele stille getuigen. De foto’s zijn nog na te bestellen… Bij Dirk-Jan toch?
Tot zo ver nog niets aan de hand. Wat er daarna in maart gebeurde had meer met klauwen te maken en met zere monden.

Het deed de jongens zeer hun paasvakantie thuis te moeten vieren. Iedereen wil graag zijn schaapjes op het droge hebben, maar voor het eerst in jaren hadden zij nu eens niet een goed excuus om 5 dagen verlost te zijn van het gemekker van hun schapen. Tja, een bezoekje met de wederhelft op de plaatselijke meubelboulevard is nu eenmaal niet te vergelijken met de lichte spieroefeningen in de bossen van Dwingeloo.
Nog een beetje bleekjes bladerden de jongens in hun agenda, op zoek naar hun volgende plan. Het fameuze pinksterkamp. Langzaam wegzinkend in een melancholische roes, was de realiteit nogmaals pijnlijk. Door de aanhoudende mond- en klauwzeerepidemie werd ze nogmaals een weekje spierpijn door de neus geboord. De verhuizing een paar jaar eerder uit het Kniphorsterbos naar het geknipte bos was al pijnlijk, maar dat de natuur de oranje mens wederom uit haar midden weerde een regelrechte ramp.

Dat bewijst maar weer eens dat vegetariërs het bij het verkeerde eind hebben. Als we meer shoarma gegeten hadden, zou de MKZ geen kans gehad hebben. Dus, om herhaling te voorkomen verzoek ik vriendelijk doch dringend om meteen maandag een flinke voorraad knoflooksaus in huis te halen.

Het grote succes voor het oranje blok kwam dat jaar ironisch genoeg niet zonder gebreken. Tig vloeiend over-de-grens-sprekende sporters kwam, vergezeld van krukken, rolstoelen, reservebenen en kunsthoofd naar Schiphol. Met een beetje hulp van de broers vond iedereen zijn draai in één van de sfeervolle huisjes van een niet nader te noemen park in Borger. Overdag in Assen hinkten de blinden de 50.000 meter over rolstoelen, spraken de stommen over hun Nederlands record hink-stap-worp op de 100 meter speerkoppen en ‘s avonds zongen de Schotten hun ster naar de karaokehemel.

Dit klinkt allemaal misschien grof, maar dat mag best als je de huisjes, na vertrek van onze dierbare vrienden, hebt uitgemest… Om uw eetlust niet te verpesten zou ik daarover beter kunnen zwijgen. …En dat doe ik dan ook maar.

Inmiddels -na een half jaar tuinieren- had de familie, die tot op heden louter uit broers bestaat, hun tuin ontruimt. De eerste grondwerkzaamheden waren achter de rug, maar de graafwerkzaamheden waren nog niet voorbij. Het knutselen had zo langzamerhand een, voor buitenstaanders, grote hoop zooi opgeleverd. Het oranje blok dacht er eerlijk gezegd net zo over. En al die zooi paste inmiddels ook al niet meer in de auto van de jongens. Tijd om het netwerk eens aan te halen. Een beetje verkeerschaos veroorzaken in Eelde leverde het oranje blok een grote gele vriend voor Maxima op. Een romantische ceremonie aan het eind van de dag op luchthaven “Groningen Airport Eelde” was het begin van een goed huwelijk.

De huwelijksreportage is straks ook na te bestellen. Ze zijn niet zo spannend als andere foto’s, …maar zeker de moeite waard.

De jongens, nu voorzien van twee auto’s, vertrokken, na een bijna-aanrijding, voldaan naar huis. Die andere rare auto stond met twee breed uitstekende vleugels ook wel een tikkie onhandig geparkeerd voor de verkeerstoren. Om tactische redenen ging de tocht over duistere binnenweggetjes. De keuring en papieren van Lex zijn inmiddels tiptop in orde.
Een NPK-reunietje verzorgen of een avondje zogenaamde “totems” slopen, ook hier bewezen de jongens weer eens hun hand niet snel ergens voor om te draaien.
De broers zijn niet alleen op elkaar aangewezen. Sommigen van hen hebben namelijk betrekkingen aangeknoopt met bepaalde iemanden van het andere geslacht. Met die bepaalde iemanden doen zij soms heel spannende dingen. Soms verstandig en veilig, soms onverstandig en onveilig.

Ik zal er maar niet omheen draaien. Het ene moment kun je een situatie veilig wanen, een week later heb je een huis dat je van plan bent af te breken. Verbouwen, klussen, beunen… houdt het dan nooit op? …Ja, toch wel. Soms heb je daar ineens geen tijd meer voor. Dan heb je namelijk plots een wekkertje (of twee) dat je ‘s ochtends vroeg uit je bed rukt. Die verdraaide spiraaltjes ook! Straks ook na te bestellen. Komisch eigenlijk: omdat je negen maanden eerder die ene keer niet in bed rukte, wordt je nu telkens uit bed gerukt.

Het probleem van het huis, de vriendin, de vrouw, het kind, de kinderen is dat de broers elkaar soms wat minder zien. Een goede manier om broers te trekken …euhh… bijeen te brengen is het organiseren van een vergadering. Een algemene ledenvergadering om precies te zijn. Wie had dat ooit gedacht? Een kinder-huizenkoop-explosie is blijkbaar goed voor een grote-mensen-verantwoordelijkheidsgevoel. De benenstrek die avond staat op naam van Doedel en Brood. Nadat op een pedagogisch verantwoorde manier vooral was uitgelegd hoe niet te gooien met een kloot, kon het klootschieten afgetrapt worden. En zoals het hoort verdween de eerste bal die met het oranje blok kennismaakte in geen tijd in een toevallig nabij gelegen sloot. Een grondige inspectie van de goten en heggen in de buurt was daarop het vervolg.

Twee weken later zagen de broers elkaar met lede ogen stunten op en een steile wand. Voldoende gezekerd deden de jongens volstrekt tegen hun natuur in pogingen zonder spierscheuren het plafond te bereiken. Kreunend en steunend maakten de jongens eerst hun borst en al snel hun okseltjes nat.
Een verdieping van de kennis omtrent het genetisch manipuleren van organismen teneinde geselecteerde onderdelen van die organismen te verbeteren was dan vermoedelijk ook geen toeval. Stiekeme blikken leerden de oplettende kijker dat enig gesleutel aan diverse onderdelen van het goddelijke lichaam best het overpeinzen waard is.

Zeker met het oog op de weer geplande wintersport zou een welgeplaatste spoiler deze of gene niet misstaan. Voor de notoire après-skiër is een rijtje handige uitsparingen in de arm wellicht een uitkomst.

Sinterklaas geloven de jongens niet, die man heeft maar rare praatjes. Over de beste man zijn ook rare praatjes …en rare vragen te verzinnen. Antwoorden bleken daarop moeilijk te geven. Eén van de broers had op een avond een quizje bedacht. Het toeval was dat door de plaatselijke pepernotenpiet een levering was gedaan. En ja, als de broers dan zitten te knagen dan komen de antwoorden soms wat moeizaam. Een zekere iemand met een speciale band met een afvalbak presteerde goed die avond.
Alras tijd dus voor een goede wandeling: Eén broer achter het stuur en de rest achterin.

Het nadeel is echter dat als je een paar organismen behorende tot het soort oranje mens in het holst van de nacht dropt in een bos in Drenthe er altijd wel eentje tussenzit die binnen 3 seconden na het uitstappen roept “Hee! Een lampje in de verte. Oh, dan weet ik al waar we zijn”. En dan dus gelijk hebben he? Ongelooflijk. En als een zekere horecagelegenheid enkele kilometers verderop lonkt… ja, dan is fout-lopen er ook al niet meer bij.
Sterker nog… dan gaan ze een stuk rennen. Normaal hebben de broers niet zo’n haast. Mag ik u nog even herinneren aan het gereedschapschuurtje in de achtertuin? De logica ontbrak volledig.

De Franse, Zuid-Afrikaanse, Australische en Bulgaarse druiven smeekten op de valreep van het jaar om aandacht. De jongs schaafden nog even aan hun culturele vaardigheden. Onder professionele begeleiding beoordeelden ze 6 topwijnen op kleur, geur en smaak. In een mum van minuten konden de jongens houterig bouquet en druivige kleur herkennen, net als vluchtige vanilla-vuursteen geur en smaken variërend van chocoladeshake tot zuurkool.

Een vuurtje eronder, gloeiende wijn, sneeuw… en het verhaaltje is weer rond.
En wat is de moraal van dit verhaal?
Wel, en ik citeer nu uit de padvinderwet: “Een padvinder is voorkomend en sportief”. Of, voor de oplettende luisteraar, “Een scout komt voor en houdt van een spelletje…”.

Hoe het ook zij, ik wens u, ook namens de andere broers, het allerbeste voor 2002 en voor nu nog een prettige voortzetting!

(door: PalinG)