Nadat wij onverwacht de eerste Millenniumwisseling ongeschonden voorbij gekomen waren zochten wij elkaar op voor een borreltje. Ieder keurig in de kleren, behalve Max. Maxima stond er enigszins aanstootgevend bij. Zij was een beetje té luchtig gekleed. Dat was trouwens niet haar schuld. Voor haar face-lift hadden wij haar eens lekker ontdaan van alle overbodige accessoires en alle make-up. Stuk voor stuk werden al haar sieraden nagekeken en gepoetst. Haar naakte lichaam werd overal gestraald en bekeken, daarna geplamuurd en overdreven betast. Haar huidje werd overal weer helemaal strakgetrokken en tot slot voorzien van een keurige laklaag. Een gezonde blos -wat rouge en eyeliner- en op de juiste plek weer de juiste sieraden straalt ze als nooit tevoren.
Traditioneel opende de AVD het nieuwe jaar met het Nieuwjaarsdiner. Zo ook 2000. Altijd weer een erg gezellige gelegenheid ditmaal met het thema “Asterix & Obelix”. Weet u nog?
Onder het motto: “met een kleine paal kun je ook veel lol hebben” stond minipionieren op het programma. De combinatie van stokjes, touwtjes, elastiekjes, bierdopjes en … verziekte geesten bleek verrassend. Met ingenieuze bouwwerkjes bleek het mogelijk om zonder al te goed te richten het hoornvlies van je tegenstander te beschadigen.
Geheel volgens traditie stond zo half februari de AVD Nachthike weer op het program. Met een droom over de toekomstige beursgang van “AVD Holding” voor ogen bood AvD outdoor activities onder het motto WWW (wij willen wandelen) de mogelijkheid te genieten van het mooie Drentse landschap. In de vroege ochtend begon de stam met de opbouw van diverse posten. De samenwerking tussen Boels en Blom verliep bijzonder goed. Het leken wel broers, op een bepaald moment waren zij zo naar elkaar toe gegroeid dat ze door een soort navelstreng waren verbonden. Deze moest echter later operatief verwijderd worden, want tja, het knoopt wat lastig. De verkiezing van knoop van de dag, was geen moeilijke. De trompetsteek was onbetwist winnaar. Helaas bleek het technisch onmogelijk deze in de kabelbaan of de buikschuif te leggen.
Om zeven uur werd de eerste groep losgelaten. De deelnemers gingen via webs en pagina’s van site naar site. Uiteindelijk doel: www.avd-catering.nl/vanillevla
Met een record aantal deelnemers, 103 om precies te zijn, wederom een geslaagd evenement.
Twee weken later was het tijd voor ouderwetse gezellige geluiden en pittige vragen. Quizzz-master “Niek op de Tocht” had een pittige Hazes-Quizz voor ons in petto. Het betere kruk en smijtwerk afgewisseld met gouwe ouwen van André Hazes brachten de stemming er aardig in. Op 8 april was de stamprogramma blijkbaar erg aantrekkelijk, want de opkomst was groot. Zelfs zeldzaam gesignaleerde leden lieten even hun gezicht zien, GOED! Deze belangstelling was niet zo gek, want de avond stond in het teken van ‘niet-traditionele scoutingspelletjes’. Voor de “Gamers’ Delight” waren diverse pc’s aangerukt, nog meer Playstations, een heuse “beamer” en staaaapels huis-tuin-en-keuken gekopieerde cd-roms. Na een bijzonder korte opening van de avond (opening, geen ingekomen stukken en geen logboek), want ooh wat hebben we plotseling een haast… kruipen we als kleine kinderen over elkaar heen om maar zoveel mogelijk knoppen in handen te krijgen. ‘Let the games begin’.
De race-, schiet-, knokgeluiden, explosies en de nodige oehs en aahs zijn niet van de lucht. Geheel op beeldscherm gefixeerde ogen worden langzaam vierkant, handen verkrampen en highscores worden achter elkaar verbroken. Slechts een hoognodig bezoekje aan het toilet kan de pret (voor heel even) onderbreken. Als afgestompte computergamers wordt slechts het hoognodige gesproken: “tjeezus”, “wow, zag je dat”, “Aaaaaargh”, “drie bier, snel!”…
U begrijpt: Een welkome afwisseling van het ijverige kluswerk aan Maxima.
Ze was inmiddels aardig opgeknapt en APK-klaar gemaakt door heel actieve stamleden (olv. Boels en Nike). En schitterde weer tijdens de Hit in Dwingeloo. Zoals gewoonlijk werkten de stoere mannen eerst hard en vermaakten zich daarna om de dag af te sluiten met curieuze spelletjes. Zoals ditmaal met een EK-voorproefje voetbal. Een gemakkelijke overwinning van Oranje op de Rode Duivels draaide door laf scheids- en grensrechterwerk uit op relletjes en opstandjes.
Na zo veel vaderlandsliefde viel een kleine test van kennis (the ultimate Bea quizz) in goede aarde. De competitie bleef hoog in het vaandel tijdens een avondje karten… Zoals altijd met dit soort activiteiten blijken stamleden die normaal gesproken het best beschreven kunnen worden als “een soort die het gehele jaar het liefst slapend doorbrengt” ineens erg gedreven om zijn kwaliteiten te laten zien. Niemand kan plots hard genoeg, elke bocht moet scherper, elke bocht minder remmen… juist: dat wordt huilen… het houdt ergens op, niet elke bocht kan harder genomen worden. Proberen mag, maar… zoals ik als zei, dat wordt huilen.
Een bijzonder leuke uitstap voor vier stamleden (ja, ik wil het er nog maar weer even inwrijven) was de deelname (als vrijwilliger) aan de Special Olympics in Groningen. Zo’n 2000 geestelijk gehandicapte sporters uit de hele wereld en minstens zoveel begeleiders (zoals tolken en andere onverstaanbare figuren…) hadden hun weg gevonden naar Groningen.
Na even thuis de was gedaan te hebben was het alweer tijd voor het NPK. Na drie jaar bijna helemaal thuis in de Marnewaard namen we woensdagavond plaats op de vlakte.
Nog die ochtend hadden we onze vriendin voorzien van nieuw schoeisel met extra grip! We installeerden windschermen met hangplekken, Does, Tent met bar, tafels, vla- en tv-hoek.
Overdag hard aan het werk en in onze vrije tijd leuke dingen doen. Zo hebben we onder leiding van ‘Bukma’ een cursus speurtocht met handschoenen gedaan. Hij vertelde ons dat je tegen de verveling een portemonnee kunt verstoppen op een moeilijke plek. Dan trek je de handschoenen aan en ga je op zoek. Het blijkt leuk te zijn om te beginnen bij de eventueel aanwezige dixi’s of sceptietanks. Die spit je dan door…Nou ja, uiteindelijk vind je je centjes gewoon terug in je tent. Zo doe je dat.
Heel trendy sinds het NPK is het stagelopen. In navolging van een hele dappere Thrianta-frouw(ke) (stageverslag en -beoordeling waren te lezen in de Pinksterblom) maakten we nog even kennis met de ‘omgangsvormen’ en gebruiken van de ‘verbindingen’-stam.
Aangezien tijdens het NPK alle opslag van brandbare materialen gevaarlijk is werd er een binnenring en buitenring rond ons kampvuurtje aangelegd. Eerst werd de buiten- en later dan toch ook de binnenring toegankelijk voor ramptoeristen en pyromanen. Het plaatselijk bestuur (onder bezielde leiding van Yvette S., zij verdient eigenlijk nog steeds een klein corrigerend tikje) lokaliseerde de brandhaard en riep op de laatste avond de noodtoestand uit. De brandweer was snel gebeld. Onder hevig protest en luid gemopper werd de enige warmte die ons restte bekoeld. ‘T Gaf allemaal niets, met hulp van een beetje tovervloeistof van onze vrienden van de Fraeylemastam was de gezelligheid snel hersteld.
Minder pret hadden we met Jelle en Rense. Deze nieuwe pappa’s namen na jaren trouwe inzet afscheid… Nu zullen we het zonder hen moeten rooien, jammer! De hufters denken dat we het zonder hen kunnen redden, sadisten zijn het. …Toch bedankt heren!
Na het NPK nog wat gerommel in de marge totdat het eindelijk zo ver was… Ooh, wat hadden we er een zin in. Zoveel zelfs dat we onze vakanties ervoor opgezegd hadden 
Jawel woensdagochtend 12 juli was het voor een aantal gelukkige AVD-ers al zo ver: op naar Biddinghuizen. Het terrein naast Six Flags zou voor ons voorlopig (weer) ‘thuis’ zijn ditmaal voor de Nationale Jamboree 2000. Het medewerkerssupkamp (B-terrein genaamd Laika) had al ruwe vormen aangenomen. Het restaurant en de bar en vijf ons bekende NPK-containers stonden er al, veel meer nog niet. Eerst maar even eigen tenten geplaatst en Max uitgeladen. De eerste 10 dagen waren bestemd voor opbouw van de NJ. Wij vielen onder Tenten & Terreininrichting, ‘sturing’ kregen we van (of gaven we aan?) Erik Zoet, Hanneke, Martin, Lonneke, Jaap de Neef, Van Pallandt (a.k.a. MedMan) etc.
Hoe dan ook, wij moesten zo’n 60 tenten, 2000 m2 vloer en diverse podia plaatsen. Geen last, avd@yourservice!
Eerst maar eens Van de Werf (de tenten verhuurder) geholpen met een aantal spantenten van het formaat circus. De meesten hier zijn een grote PalinG wel gewend, maar van de haringen daar lag menigeen ‘s avonds nog te trillen in bed. In de stromende regen gooiden we de polsjes een lekker los. We maakten kennis met Uncle Frank en dochterlief Den Jel. Paps had het vanaf dat moment aardig druk om op de hoogte te blijven van haar verblijfplaats(-en). Om hem een hart onder de riem te steken trof hij zijn caravan na een weekendje thuis keurig ingepakt en omgedoopt tot ‘Uncle Franks Cabin’.
Wij deden overal tenten verschijnen. Ook verplekken bleek een leuke bezigheid, echt ook iets om thuis te doen… als hobby… gezellig in de achtertuin. Toen we eenmaal versterking kregen van Sanders.com en meegebrachte stagiaires Heijltje en Dapper (Marije) van de Thriantastam ging het snel. Het uitgebreide personeelsbestand van Adecco (Maurice) zorgde voor meer personeel. De AVD Fanclub groeide met ene Hester (of hoe heette ze?), een Esther, een Meer Jam (Marieke), een Lin etc…
Het netwerken ging ons goed af. Binnen de kortste keren hadden we een interne vlaleverancier, ‘s ochtends na de officiële ontbijttijden een gedekte ontbijttafel (gereserveerd voor de oranje mannen / vrouwen), met dank aan de KDS een eigen ADV chatbox op een eigen kanaal op het portofoonnet, de beschikking over een gele boodschappenwagen (de heftruck) en een twee keer grotere vergadertent dan gepland, met stromend water, afvoer en prik. Allemaal geen last… de polder zou goed toeven blijken. Beter dan bijvoorbeeld, eeuh… Turkije.
AVD Networking was ondertussen kind aan huis in het medewerkerrestaurant en de keuken. Kaas & Koos en Broer bleken heuse helden. Toch af en toe even prikkelen. Hoe ver kom je zonder etenskaart? Best een heel eind bleek snel. En als er op je eetkaart staat dat het verboden is met tafels en stoelen te slepen dan wordt een uitgebreide lunch midden op straat ineens erg aantrekkelijk.
Het netwerken nam een grote vlucht met de komst van de golfkarretjes. Peter & Peter, ‘Snugger’ en ‘Lipje’ werden vrienden. Werken onder druk leidt tot stress en dat kan je functioneren nadelig beïnvloeden… Toch jammer van die zere voet nadat Brood uitschoot, die zenuwinzinking toen er rook uit de taxi kwam, die dure trui toen de taxi Sanders verplaatste (of was het andersom?), die paniekaanval toen er een bred vla in de bus kwam, van die marktkraam toen Lin er tegen aan reed, enz.
Na de Opbouw nam de AVD twee dagen vrij. Voor de gelegenheid bouwden wij een billboard met spandoek: Ben even weg! Tijd om de Don Johnson uit te hangen aan de riviera… De praktijk: De helft ligt te pitten aan de waterkant terwijl de andere helft doet alsof een lekke roeiboot een speedboot is.
24 juli de officiële opening. De dagen/avonden werden nu wel interessanter. Veel meer volk om te netwerken en natuurlijk onze eigen gedoogde ‘after-party vergadertent’. Elke avond meer belangstelling voor onze horecagelegenheid. De versnaperingen van de officiële bleken te duur en de voorziening te vroeg gesloten. Wij daarentegen vermaakten ons na twaalven prima… Voor het slapen nog even lekker douchen bijvoorbeeld.
Overdag of ‘s nachts, wij vermaakten ons wel. Bart en E-w@x met poedersuiker, Bukma met een fietsenstalling met betonrandjes, drie anderen met zijn vouwfiets, E-w@x met het water geven van een partijtje “Assarum Europeum”(?) in zijn tentje, Hampel met het naast matrassen springen, Sanders met zijn wegwerp GSM, Boels met de pomp uit de tent van Errie (oeps, sorry Brood… en…), Errie en Sanders met rekjes van V/d Werf, de rest bijvoorbeeld met hangmat, klussen aan Max en NPK containers. Veel te vroeg ‘s ochtends (aargh) ontfermden we ons over het hijsen van tig vlaggen die ‘s avonds dan weer gestreken moesten worden. ZinLin hielp ons nog even aan een sportieve middag op de nabijgelegen Survival Track. Een onspannende boswandeling over c.q. door hindernissen deed ons goed. Terug op het terrein sloegen we een modderfiguur. “Jemig… Wat hebben jullie in vredesnaam uitgevreten?” Van een dubbele douchebeurt knapten we lekker op. We hebben het bij Eddy van Cleaning goedgemaakt.
Heerlijk fris en in oranje (natuurlijk) draaiden we een avondje achter de bar. De oranjeavond met DJ’s Nick & Dave werd een groot succes, gezellig en financieel de topavond. Tja, avd@yourservice… Een drietal heren heeft nog een avondje gestreden om de charmes van ene Tamara, wie nou precies wat gepresteerd heeft is nog steeds niet helemaal duidelijk. Na wat akkefietjes met de Security: Wij een oranje-blok? Hmmm, niks van gemerkt. Nee toch? …Zal toch niet? …Neeee.
Na 10 dagen (2 aug.) Jamboree was het dan eindelijk zo ver. De ‘spetterende’ sluiting luidde het begin van het einde in. Voor ons nog 4 dagen afbraak, voor de deelnemers en veel medewerkers het signaal om snel te verdwijnen. De rust keerde weer. Heeeerlijk, want met de drukte verdwenen ook veel regels en bemoeizucht. De AVD kon haar SOP in ere herstellen en weer lekker haar ding gaan doen. Hoewel? Hard werken is voor sommigen (en dan hebben we het dus over niet-AVD-ers!) iets nieuws. Doe je eens lekker je ding, wordt je gedwongen tot een barbecue, die wij trouwens maar weer even mooi gefixed hadden. Wij van de AVD doen een bbq liever in alle rust, uit de regen… uit de oven… in onbeschrijfelijke overvloed… -burp -.
Het klussen nam een grote vlucht met alles wat reed werd alles dat in de loop der weken was aangesleept te lijf gegaan. Het meeste werd met de hand afgebroken en keurig ingepakt en afgevoerd voor hergebruik geschikt. Het meeste ja… Een eenzaam tuinhuisje moest het met een stuurfoutje doen.
En wij wilden na zo’n brave NJ vuur. Wat zeg ik, wij wilden VUUR. Aan brandbare goederen geen gebrek. Afgekeurd piohout, pallets, een versplinterd tuinhuisje, noem het maar op… Alles verdween op de bult. Vraag niet hoe. Backdraft Kink-E zorgde op creatieve wijze voor de brandveiligheid en Bukma kroop alleen al bij het horen van de woorden “bruine bonen” achter de bank. Achter de slaapbank moet ik zeggen, want hoe kan een hardwerkend mens, liggend op die bank, en voorzien van een natje, diep in de nacht z’n ogen nog open houden? Nou, da’s niet zo moeilijk als je Helma heet. Dan loop je gewoon in zeven sloten tegelijk. De NJ: zeer de moeite waard.
Al na een paar dagen terug begon het weer te jeuken. Het was toch weer de hoogste tijd om eens iets leuks te doen met elkaar. Met een grote club eens iets ondernemen.
De open AVD activiteit wadlopen was snel bedacht en bijna zo snel aan elkaar geregeld ook. Gewoon een kwestie van meteen actie ondernemen en niet te laks doen. Geen last voor de AVD, zeg maar.
Het plan was simpel. Stap 1: In de auto naar Holwerd. Stap 2: Rond half zes over het wad naar Ameland lopen. Stap 3: Een heerlijk weekendje kamperen op Ameland, zwemmen in de zee, wandelen, fietsen, vla-inspectie, meeuw en zeehond research, afijn… heel verantwoordelijke bezigheden.
De uitvoering van het plan liep al spaak bij stap 2. De weergoden waren ons niet gunstig gestemd, donder en bliksem deden de gidsen huiveren (scouting is voor mietjes!). De wadloop werd een “no go”. Het plaatselijke autohotel bleek onverwacht goed toeven. Hier en daar een matje, een slaapzak en een vermoeide scout (evt. vergezeld van dappere aanhang). Nix geen last! Heerlijk uitgeslapen namen we zaterdagochtend de eerste boot naar het lonkende eiland. Voor de rest: Geen meeuw gevangen, maar heerlijk genoten!
Iets waar we al lang naar uit keken was de reünie en het jubileumfeest van de Stam. Bladerend in oude logboeken was gebleken dat de Anthonie van Diemenstam in oktober 2000 al 55 jaar bestaat. Dat moest gevierd worden en dat hebben we dus gedaan. Op zaterdag 7 oktober maakte de huidige stam kennis met oud-leden die soms enkele jaren maar soms zelf enkele decennia geleden actief lid van de AVD waren. Zoals verwacht bleken de mannen vol ‘sterke’ verhalen en wijsheden. Het bleek voor velen een prettig weerzien, een geslaagde middag! Zeker toen het buffet arriveerde… Een rondrit door Assen en enkele testen van padvinderbekwaamheid rond het Troepgebouw behoorden tot de mogelijkheden, maar oude koeien uit de sloot halen bleek verreweg de populairste bezigheid.
‘s Avonds was het feest. Vriendjes en vriendinnetjes, leiding en bestuur van de Groep, stammen uit het Noorden waren allemaal van harte welkom om onze verjaardag te vieren. Vele prachtige cadeaus zijn een waardevolle herinnering aan een geslaagde nacht.
En dan tot slot… de laatste uitspatting van dit jaar. De winterport van de AVD. De SnowBlast. Ook hier dreigde het weer roet in het eten te gooien. De sneeuwlaag bleef angstvallig dun. Maar wij hadden de boarden gehuurd. En die huurspullen, da’s heel apart, die kunnen veel meer hebben. Stenen, gras en boomstronken doen weinig.
Gelukkig kon we al snel uit de voeten met de hoogteverschillen van Tsjechië. Stuntclub de blauwe ster zette de boel op stelten, zegmaar… Na geduldig gecoach van diverse experts bleven de pistes meer en meer gespaard. Het pension was vanaf het moment van aankomst fijn toeven, Daniëlle en Junk-junk deden dapper hun best om te voldoen aan onze grillen en wij deden lekker ons ding. Heb je ooit 20 AVD-ers zien mens-erger-je-nieten? “Nog twee zetten en dan heb je hem schaakmat !!”. Je gelooft het niet, maar voor twaalven was iedereen stil… coma… dromend over twee-minuut-vijf.
Conclusie: Ook de ‘tweede milleniumwisseling’ zijn we ongeschonden doorgekomen.
Allen, namens de Stam, een goed jaar, toegewenst.
(door: PalinG)
Loading ...
