Dames en heren, hartelijk welkom vanavond. Omdat het nooit genoeg is wil ook de Stam nog even met u terugblikken. Dit keer blikken we terug op het laatste jaar van de vorige eeuw. Dat klinkt heel erg lang geleden, maar als u er even over nadenkt dan valt dat reuze mee.
We beginnen met het Nieuwjaarsdiner van 1999. Misschien kunt u het zich nog herinneren, u werd toen geconfronteerd met de nieuwste bouwstuipen van de barcommissie. Met de opening van de serieuze hangplek voor jongeren (18 jaar en ouder), die vorig jaar ook al zeer geschikt is gebleken voor oudere jongeren (65+), heeft de barcommissie (als een van de eerste commisssies van de stam) zich een stoere commerciële naam aangemeten: AVD Catering. De hele Stam is trouwens commercieel gegaan. De vrachtwagencommissie volgde snel voorbeeld en laat zich in deze post-moderne tijd ookwel AVD Truck Service noemen.
Sinds het begin van 1999 is de AVD Truck Service (o.l.v. Boels en Nike) druk bezig geweest met het temmen van de winterdepressie van het enig vrouwelijk lid van de Stam.
Pas op, hier begint de romance…
Ik heb hier voor me een ingezonden gedicht van een verliefde boogschutter die anoniem wenst te blijven. Het gedicht heet: Denkend aan Haar
In de trein op weg naar Haar
Terwijl ik uit het raampje staar
Zweven mijn gedachten in een droom
Naar Haar blinkend chroom
En door Haar prachtige figuur
Raak ik bijna overstuur
Want de zon op Haar oranje flanken
Doet mij telkens weer danken
God, wat is het toch fijn
Een Anthoon te mogen zijn!
Menige vriendin / vrouw en/of moeder hier weet inmiddels, de rest hoort het nu, dat alle stamleden altijd een speciaal plekje in hun hart houden voor die ene spannende vriendin. Zij is ons aller maîtresse. Graag gaan we bij haar op visite om haar te strelen of gewoon even lekker te kletsen of… om met haar te rijden.
Zo ook op een rustige winteravond, waarbij het plan was dat de heren in de buurt van Hooghalen gedropt zouden worden voor een lekkere wandeling terug naar de vaste hangplek. Toen de chauffeur even langs de weg stopte om de kaart te bestuderen, was een auto van de lange arm snel ter plaatse. “Hebben wij pech?” Nou, nee meneer, wij zijn brave padvinders en kijken even op de kaart. We zijn bezig met een dropping. “Ah, zit dat zo. Dan hebben wij zeker de bak vol met kids?” De chauffeur heeft inmiddels z’n hart in z’n keel kloppen en antwoordt “Eeuh, ja meneer.” “Mooi, houden zo. Succes en een prettige avond verder.”
Ik noemde al de winterdepressie. Lage temperaturen, gure wind, regen… dé ingrediënten voor een slecht humeur. Zelfs voor onze altijd goed gemutste vriendin. Plosteling was ze energieloos en liet ze haar achterste schudden. Tijdens de dropping hadden we al kennis gemaakt met haar dienstweigering. Zeker als je op gras parkeert blijkt een duwtje in de rug best te doen als je een paar auto’s met stamleden laat aanrukken…aandrukken.
De revalidatie zou een paar weken duren. Twee nieuwe accu’s, het betere laswerk onder leiding van Dick (dank) van Schaik en enige cosmetische ingrepen deden wonderen. Tijdens de Hit en het NPK kon ze weer pieken: ze liep weer gesmeerd en haar achterste zag er weer gelikt uit… zei ik gelikt?… ik bedoel natuurlijk gelakt… Ik heb ineens zo’n vieze smaak in m’n mond…
Over een vieze smaak gesproken, van een goed gesprek over democratie werd het ook niet beter, nee… dan de Nachthike. Of zoals ie dit jaar heette ‘de Millennium Tippel’. Geheel in het teken van de hufter-millennium-proof-heid-test werden de deelnemers verpakt in warme kledij het bos ingestuurd. Via een ongeloofelijke omweg lieten de makke schapen zich door het besneeuwde en bevroren Drentse Landschap voeren. Dit, uiteraard (?!), geheel met toestemming van de beschermheren van dit prachtige natuurschoon. Iets problematischer bleek het vlotvaren in bevroren water, enig handig hakwerk, een natter arm of voet en een nat pak brachten daar weinig verandering in.
Tijd voor een uitje. Het Paasweekend heeft haar goed gedaan. Vijf dagen lang genieten van zand, regen, vuur, frisse lucht en vele, vele leermomenten. Een aantal stamleden was op vrijdagochtend vooruit gereisd naar Dwingeloo. Stiekum verliefd wachtten zij op… hé wat hoor ik?… de, met hulp van de plaatselijke brandweer, vernieuwde lokroep van haar. Luidt roepend kwam ze aangesneld, een heerlijk weerzien.
De ochtend na het gezellig avondje klauterde ik met het voor velen vertrouwde gevoel uit mijn slaapzak. Licht in m’n hoofd, met knikkende knieën en een bonkend hart, waar zou ze zijn? Zij was reeds in alle vroegte vertrokken, de omgeving verkennen. Nieuwsgierig is ze, wat zou er veranderd zijn? De achterblijvers konden aan de slag met de gebruikelijke palen, touwen en andere niet-digitale voorwerpen. Genoeg te doen.
Enige spatjes regen maakten de toegangsweg van het basisterrein modderig, zuinig als wij op onze vriendin zijn realiseerden wij oranje mannen gelijk het Dwingelooer Deltaplan. Kanalen, geulen, gaten en putten, de AVD graaft alles. Niet voor Dwingeloo, niet voor de Hit, niet voor de deelnemers, nee… Alles voor Maxima, want dat is hoe ze heet.
Na een dagje recreatief toeren door de provincie is het ‘s avonds steeds tijd voor een heerlijk kampvuurtje. De rituele verbranding van snoei-afval geeft altijd weer een hoop warmte en gezelligheid. Zwijgend staart ze in de vlammen, langzaam zakt ze met ons in een magische roes.
Wat het was weet ik niet, maar het viel me op dat niet iedereen er ‘s ochtends even florisant uit zag. Met name een uitstapje in bedrijfskleding naar de plaatselijke swingclub bleek voer voor mooie herinneringen. De beperkte gastvrijheid van de kleine veetelersgemeenschap was voor sommigen een klap in het gezicht, maar ach, alles went…
Om voortaan toch maar gewapend te zijn tegen zoveel geweld heeft de Stam zich kort daarna even vluchtig verdiept in een milde vorm van zelfverdediging. Met de broek vol munitie en de handen vol met 60 mm. Kanonnen werd een lokale schietvereniging (niet de grote in Witten zoals een enkeling dacht) gebruikt om de persoonlijke frustraties en agressie te botvieren. De toewijding en het enthousiasme was zo groot dat ik vermoed dat in gedachten menig schoonmoeder, vriendin, parkeeragent of flitspaal het ontgelden moest.
Zelfverzekerd nam ook de Stam begin mei deel aan de reunie van de Groep: een beetje borrel en een beetje zingen, …goed voor een party…town.
Na haar winterdepressie bleek ons aller maîtraisse nu NIET meer te stoppen. De APK vond dat we haar remmen maar eens onder de loep moesten nemen. Na wat gehannes en gesleutel van de jongens was het tijd voor een testritje. Ach, weet je wat, we maken er gewoon een lang weekend op de camping van.
The love-story continues…
Het begon allemaal op een prachtige woensdagmiddag. Een deel van haar vrienden verzamelde zich bij hun hangplek, vlinders in hun buik en jeuk in hun handen. Zonder proviant uiteraard geen vertrek, dus gingen de mannen hard aan de slag. Het was al snel duidelijk dat ze haar veel gunnen, Zij werd opgezadeld met de zwaarste klus. Zij moest alle proviant dragen, maar dat geeft niet, dat doet ze graag. Maar wel op haar tempo, want zij heeft nooit haast.
Terwijl de jongens om beurten hun materiaal en gereedschap van achter bij haar naar binnen duwden raakte zij meer en meer opgewonden. Ze was ongeduldig, waren de jongens nou nog niet klaar? En wanneer komt de rest? Later die dag of morgen komen die wel aan de beurt…
Na een korte tippel door het Drentse, maar vooral het Groningse landschap was de camping al guaw gevonden. De camping hadden we eerder bezocht, ene J.P. uit A. (sinds kort beter bekend als pappa J.P. uit A.) vond het kort daarvoor nodig in het zand te spelen met schep, graver en olie. Met de spierpijn nog in de armen van het graven van een sprinklerinstallatie reden we de natuurcamping van “Schuttersvereniging Trek” op.
Voordat andere pinksterkampeerders arriveerden begonnen we eerst maar eens op ons gemakje met het opzettten van Does en Tent. Naast Maxima zijn Does en Tent inmiddels vertrouwde attributen geworden bij de trouwe kampeerders van de Anthonie van Diemenstam en zelfs Stam Dien.
Na een voor sommigen onverwacht korte nacht was het voor menigeen vroeger dag dan gewenst. Maarja, als je dan toch niet meer slapen kunt (omdat je onvrijwillig hardhandig uit je nest getrapt werd door veel te grote jongens…) dan is het wellicht wel een aardig idee om het een en ander aan palen, tenten en dergelijke materialen te gaan verplaatsen van A naar B en later op die dag misschien wel weer van B naar C, of beter nog, terug naar A.
Met een avondje van Dortmunder vla (oh, ik mag nu gewoon bier zeggen natuurlijk) in het vooruitzicht kreeg een heldere geest het geniale plan om in het kader van kerst, millennium, delen en ‘met z’n allen’ de aanwezige materialen min of meer eerlijk over de camping te verdelen. Dat leek ons een aardig gebaar en dat draagt vast bij aan de gezelligheid, zo dachten zij. De jongens vonden alles prima, zo gauw als Maxima zich openstelde stonden ze zich in een mum van tijd in het zweet te werken om haar te legen of te vullen. En als loopse honden volgden de jongens haar kris kras over het terrein. Ondertussen stroomde de camping vol.
Dat Maxima eigenlijk een heel gewone dame is (zij lijnt ook wel eens) bewees een klein voorval tijdens het NPK. Op een mooie middag viel ze stil, ze had geen zin meer. Ze wilde eenvoudigweg niet meer toeren. Uiteraard iedereen er bij en iedereen wist wel waar het aan lag: de luchtfilters waren verstopt, de oliebadfilters moesten vervangen worden en er waren nog veel meer oorzaken volgens de externe “kenners” die er toch altijd veel verstand van blijken te hebben. Hoe dan ook, we stonden zonder diesel. Een kleine rekenfout, maar Haar eigen schuld. Zij is het tenslotte die structureel weigert aan te geven wanneer haar tankje bijgetapt moet worden.
Dat ze best goede humor heeft bewees ze tijdens de nachtelijk escapades van een van haar jongens met een jongedame van bevriende campinggasten. Het stel had zich nog niet goed en wel geïnstalleerd in haar achterste of ze liet snel haar motor starten. Na een moment van rust een tweede maal, maar nu met een flinke dot gas… Ze kwam, samen met haar handlangers, nauwelijks bij van het lachen. Genoeg gelachen, hij mag best blijven slapen, maar omdat hij daar daar een hele ochtend voor nodig bleek te hebben, was Maxima hem al weer vergeten. Stralend weer en genoeg activiteiten op de camping. Zij ging er op uit, eerst naar de verkenners van de JPG, daarna naar de Rowans van de JPG en daarna naar het middenterrein. Pas op het middenterrein werd de bewuste knaap ontdekt, inmiddels goed wakker, maar met de slaap nog in z’n ogen. U snapt het al, genoeg avonturen, een aangename vakantie.
Dinsdag was het tijd om in te pakken, Pinksteren achter de rug, de seizoenscamping ging sluiten. De rest van het jaar is het speelterrein in handen van de nationale schuttersvereniging “Def en Sie”. Met één van hun ‘bedrijfswagens’ hebben zij nog enige kabels getest op trekkracht, aangezien… Tja hoe zal ik het zeggen… aangezien… een niet al te handige vrachtwagenchaffeur de mogelijkheden van zijn bolide in het zand ernstig had overschat. Een sensatie-huh-wat-gebeurt-hier-?-cameraploeg was snel ter plaatse om het tafereel op gevoelig beeldmateriaal vast te leggen. Na dit aangenaam vermaak volgde een relaxede terugreis met een korte tussenstop bij een tot dat moment keurige eetgelegenheid, vond iedereen na deze vakantie volledig uitgerust en lekker bijgekleurd zijn weg naar huis.
Het derde uitje begon met een voor sommigen nostalgische ervaring, reizen in een trein. Jawel, het vehikel bracht de heren naar een oord niet ver van het speelbos dat de Stam zo goed kent van de jaarlijks inspanningen voor de Hit. Na een korte trip met Maxima voor de tweede maal dat jaar in de Dwingeloose jungle. Nu eens op een ander locatie, nu eens nagenoeg zonder materiaal en nu eens zonder werk. Een gezellige avond met spijkertik en vlechten, chips en een licht alcoholische versnapering voor de liefhebber, werd het tijd voor het betere werk. Nadat menig stamlid z’n housebroek en dansschoenen had aangetrokken, was de fiets snel gepakt richting de nummer 1 van de Dwingeloose horeca. Ditmaal een voortreffelijk ontvangst en een gezellige swingbeat. Toen enige boerenjeugd rek- en strekoefeningen ging op en rond de dansvloer omdat de verdovende danken verkeerde uitwerkingen kregen besloot de Stam heel wijs dat het tijd werd om de stalen ros ter hand te nemen en de rust van de eerder genoemde flora en fauna op te zoeken. De volgende middag via de ‘korste’ fietsroute terug naar Assen. Weer een heerlijk weekendje om aan het dagboek toe te vertrouwen. Daar was genoeg tijd voor, het zomerreces was aangebroken.
Het einde van het reces was aangebroken met een welkomsfeestje voor de wereldreizigers van AVD Expeditions. Martijn, Marco en Peter werden in de gelegenheid gesteld om hun overgebleven kennis van de Stam te tonen. Toen Maxima haar verloren zonen thuis kwam ophalen vloeide menige traan van blijdschap, een heerlijk weerzien. Dat het Nederlandse klimaat en de frisse lucht die daar bij hoort nog wel even wennen was bewezen de heren door letterlijk hijgend en puffend het Stamhol te betreden. Een klein biertje deed wonderen en maakte hun jaar van afwezigheid snel goed.
Vlot daarna vermaakte een aantal stamleden en vrienden zich met met autochtone en vooral allochtone sporters met of zonder benen of armen tijdens de Open NK Atletiek in Emmen. Het tweejaarlijks evenement wordt inmiddels getrouw geholpen door een kleine afvaardiging van de Stam. Het NK is voor ons, naar onze scouting maatstaven, altijd weer een luxe kamp. Het onderdak, ons natje en droogje worden goed geregeld: oftewel huisje, boompje, feestje. En wie een beetje creatief met McGuyver-knife is, weet zo’n ‘eenvoudige’ bungalow in een mum om te toveren tot een leefbare hut. Ook bank en schilderij moesten er aan geloven, een openlucht huiskamer was snel gefixed. Tot groot plezier van de dames volgde ‘s avonds enig luchtig tv vermaak. Met de gezelligheid van de avond tevoren nog in het hoofd hadden we de volgende morgen in de lunchpakkettenfabriek nog even contact met de buurtkindertjes. De rest van de dag vermaakten we ons met sporters die stuk voor stuk wel iets mankeerden. Soms was ‘t even zoeken maar uiteindelijk bleek wel dat eigenlijk niemand in orde was.
Alsof het nooit ophoudt hebben ook nog twee weekendjes Scout-In beleefd. Eerst tentjes bouwen en een week later deelname aan het spektakel. We hadden hardstikke verantwoordelijk werk, want moesten ‘s avonds zorgen voor gesmeerde kelen van de bezoekers van de Rocktent. We namen het hoog op en hadden aan het begin van de nacht een hoop op. Tijd voor sensatie, tijd om het terrein te verkennen. Lopen duurt lang, rijden gaat sneller. Eenmaal terug, de wagens maar even in de garage geparkeerd. En na enig muzikaal (ver)toon op de didgeridoo lag de slaapzak lekker.
Het kwikt daalt en dus weer tijd voor lange, maar bovenal, ouderwets gezellige brei-avonden bij het haardvuur (of aan de bar…) in het stamhol.
Het Beginweekend. HobbyBob, Erhard en Cheizberd hadden zich ditmaal uitgesloofd voor de organisatie van de opening van het stamjaar. ‘AVD Racing Spektakels’ kon vrijdagavond bij de TT-baan van start gaan. Na een misselijkmakende opwarmronde gingen 5 teams (waaronder Maxima) van start. Via de mobiele telefonie netwerken die Nederland in ‘r afgelegen delen rijk is hielden de teams contact met de wedstrijdleiding.
Na de wedstrijd ging de meute in colonne naar de eindbestemming: een kampeerboerderij met een grasveldje als een biljartlaken dat nodig gekreukt moest worden. Gelukkig arriveerde AVD Nature Rescue net op tijd en in de trekker…
Nadat de ploegers ’s ochtends het biljart hadden gladgestreken vertrokken wij vol goede moet richting het land van onze Europese Oosterburen. Warner Bros. Movie World zou de rest van de ochtend en middag het speelterrein vormen van de deels in oranje gehulde ‘mannen’. Toch soms nog/weer kleine jongetjes.
’s Avonds eten in een Sambal-bij-tent, daarna uitbuiken en een tukkie, vervolgens optutten. Het overgieten van de goddelijke lichamen met gel en aftershave ging vooraf aan een bezoekje aan de dichtsbijzijnde disco: ZaK ! Deze horecagelegenheid stelde de stamleden in de gelegenheid eens nader kennis te maken met de nieuwe stamleden (voor zo ver aanwezig), maar vooral met de lokale dames (de meeste voorzien van een handig oor). Ja, een nacht om niet snel te vergeten.
Twee weken later was het tijd voor een programma van HobbyBob. Swing-end, kan ik u vermelden, was dat zeker. Ondanks de kou en een blijvend tekort aan vuur bleek het geen probleem om warm te blijven. Sjorrend aan paaltjes en stokken, draaide menig stamlid zich het zweet op z’n voorhoofd. De Stam heeft twee stellingen door een wetenschappelijk verantwoord experiment bewezen. Primitief vuur maken is onmogelijk, gaten boren met houten stokjes in houten blokken is wel mogelijk. Om het door een kok van de koksopleiding geknede brooddeeg toch gaar te krijgen werd er ook nog even met de 1-lucifer-techniek een vuurtje aangestoken…
De op één na laatste stamopkomst tot nu toe (de AVD aangeboden door ‘Boels & Nike Entertainment’) stond in het teken van de nieuwe spelsensatie ‘AVD-laat-je-nie-gek-maken’. Een speciaal voor de gelegenheid bedacht spel. Geweldig. Waterdrinken, dobbelsteen gooien, meer water, in het pikkedonker rondjes om het gebouw huppelen om de bodem aan te stampen of een boom uit te deuken, meer dobbelsteen, terug naar start en meer water, terug naar start, etc… Geweldig spel, echt een aanradertje!
Begin december werd op de stamavond aandacht besteed aan de verjaardag van een heel bijzondere man, Sintercola. Naast diepzinnige dichtkunsten vlogen de sleutelhangers, bekers en messen in het rond. Er raakte niemand gewond, fysiek…
Het open einde van de romance…
Maxima, zo hebben wij besloten, is nodig toe aan een facelift. Iedereen wil een tenslotte een leuke vlotte en goeduitziende vriendin, …zonder rimpels en roestplekken welteverstaan. Daar wordt dus aan gewerkt. Een aantal stamleden heeft de afgelopen tijd al hard gewerkt aan het strippen, strelen en schuren van de dame op leeftijd. Hier en daar een flinke klodder plamuur en vervolgens een lekkere dikke oranjelaklaag staan voor de komende weken op he programma. Dit voorjaar ziet ze er ongetwijfeld weer onweerstaanbaar uit. Ik word er nu al opgewonden van … ze is zo lief.
Allen, namens de Stam, een goed jaar, een goede eeuw, ja zelfs een goed millennium toegewenst. Ik weet niet hoe lang u van plan te bent te blijven leven, maar voor zo lang het beste. Voor nu een prettige voortzetting…
PalinG
Loading ...
