Direct inloggen Koppel met je social network.
De algemene beschouwing van 1995, wat is er wel en niet gebeurd, belangrijker nog, hoe en waarom is dat wel of niet gebeurd. We begonnen 1995 zoals elk jaar met januari, nog preciezer, met het nieuwjaarsdiner.
Ronald & Martijn wisten op voortreffelijke wijze een diner voor te bereiden om ‘U’ tegen te zeggen. Gerechten uit Duitsland, Frankrijk & Italië deden iedereen watertanden, andersgezegd het water kwam ons tot hier (net als in Limburg). Het diner overtrof het voorgaande aan alle kanten en op alle niveaus. De stamleden zijn net groot uitgevallen kinderen, we houden wel van een wip…. wap. Vorig jaar goed…nu…volgend jaar beter!
Enfin, de eerste opkomst na het diner kregen we gelijk de kans om alle extra pondjes er af te zweten. Ons aller Joris had het nodig gevonden een tennisbaan te huren voor 4 uren!, Martijn rekende ons voor dat we het dan al gauw over 14.400 seconden hebben. De aanwezigen hezen zich in sportieve outfit en namen de badmintonracket ter hand en gingen los. Na het eerste uur zat menig stamlid al stuk, maarja de sportbar was open en de tekenfilms waren gratis. Op de bestaande spelen werden eindeloze variaties bedacht.
Uren later terug bij de stam: …een eervolle vermelding verdienen Marcel D. & Wim H. beide ouwe lullen bleven wel tot 12.30 uur aan de bar hangen. Maarja toen de telefoon begon te rinkelen en de bijbehorende dames daarvan de oorzaak bleken te zijn waren de heren gauw verdwenen, volgende keer beter? Flink je neus snuiten, snuiven, pillen slikken, snuiven en jointjes blowen is op zo’n moment een uitkomst, maar je hebt kans dat zulke hobby’s handen vol geld gaan kosten en dat je al stoned aan lager wal raakt, alcoholist wordt en bij de AVD komt. Cristian Vleesman vond het noodzakelijk om zijn levensverhaal te vertellen en hield een praatje over drank & drugsgebruik c.q. misbruik. Conclusie: “why drink and drive when you can smoke and fly.” De stam stoomde rustig verder en bedacht onder leiding van Marko Sanders haar nieuwe energie voorziening met gasturbines, aardwarmte en dynamo’s. Wist u wel dat als we met de huidige technologie blijven doorgaan zoals we nu doen, we binnen de kortste keren zonder olie zitten en dan terug zijn in de middeleeuwen. Het enige positieve daaraan is dat daarmee tijdreizen bewezen is.
Twee weken later….We slepen met bier en glas, zuipen ons klem en noemen het, sportief en inventief als we zijn, een kelnerrace! De meest debiele, krankzinnige en vooral levensgevaarlijke heldenobstakels werden bedacht, uitgevoerd en genomen. Voor de duidelijkheid, de omzet van de bar was uitzonderlijk.
Inmiddels is het eind maart en tijd voor een verrassing, Tim the Amazing presenteert de surprise-show, een bijzonder 4 gangen programma. De eerste ronde: allerlei voorwerpen op ludieke wijze aan je buurman doorgeven, ronde twee: aap je buurman na, en zijn buurman, en zijn buurman, etcetera ,ronde drie: Wie ben ik? Jan Boltjes vinger rook naar Inie Minie, Henk-Jan’s dromen waren bedrog, Joris was een vergrote welp. Kortom, tijd voor ronde vier, de grote finale: de surprise-show, noteer je wens en laat de stam ze uitvoeren. Doldrieste cadeaus en uitvoeringen volgden elkaar in hoog tempo op, veel lol gehad die avond.
1 April, Wim onze baas weet wat ie wil. Groepjes vormen, aanwijzingen en op pad. Aanwijzingen? had Willem een behoorlijke tikfout gemaakt of zat er soms een of ander eng virus in z’n computer? Welnee, de opdracht bleek cryptisch te zijn, tùùrlijk! Veel geploeter, op zoek in en rond het Asserbos naar geheimzinnige geheimen.
Vrijdag 14 april, tijd voor…ja je raadt het al, de oranje overall!
De oranje hulk draaide zich kuchend warm, eindelijk weer op pad. Step one: De oranje hulk aanduwen bij de Flevozoom. Step two: Zorgen dat ie in Anloo zo vol mogelijk word gepropt met hout en..
5 stappen, 5 dagen koud en nat weer, maar elk jaar goed! de HIT, TOAM we mogen al bijna weer.
Zaterdag 27 mei 1995, ik citeer uit ‘t logboek: “zoals gewoonlijk werden er deze avond na de opening de nodige en niet-nodige opmerkingen gemaakt die bij voorkeur ingekomen stukken worden genoemd.” Survivel stond op het programma, voorzien van route en een drankje op pad. Enkele foto’s met daarop twee debielen die model stonden als wegwijzer wezen ons de weg naar de eerste post, bijtanken en verder. Meer foto’s tot het tijd werd voor eieren. Jeroen B. offerde zich op om op grote afstand te testen of de eitjes rauw of uitgekookt waren. Jammer dan, eiershampoo is goed voor het haar!
Pinksteren, de hoogste tijd. Donderdag, de eerste ochtend in de Hulk, eerst proppen, daarna mikado met hout, Alles opbouwen en klaarzetten, ‘s middags veel ranja drinken, want het was zo warm (puf, puf). Wisten wij veel dat in 1995 de temperatuur 10 maanden lang boven en slechts 2 onder het gemiddelde zou liggen. ‘Bij de commando’s’ was het nauwelijks gezelliger dan in de kruk of bij de stam rond het vuur van de waarheid met: ‘de heren van het goeie leven’. Thema was Route 66, stoere staaltjes overal, maar maak plaats de oranje hulk van de AVD kwam, zag, kuchte en overwon. Het beestje voelde zich helemaal thuis in de wereld van Rock ‘n Roll. Afscheid na een week in Anloo viel zoals elk jaar weer zwaar. Terug in Assen op zoek naar een plekje (hoe gevoelig dan ook) voor de NPK-trofee (Nick the Dick). Al dit normloze gedrag kwam natuurlijk voort uit Mr. Evil Dick himself: Gerben Blom, de lul die van een natuurlijk gegroeid stuk hout een dildo wilde maken, maar er voor het hoogtepunt tussenuit naaide zodat Jeroen & Gerjan doorgingen totdat Gerben’s paal klaar kwam. Brandmerken en in het stamhol aan de muur.
Mensen vragen mij wel eens wat er gebeurd als de stam zonder bier zit, het antwoordt dat ik dan geef is even kort als eenvoudig: Dan gaan we oude padvindersspelletjes doen, zoals kaarsenbranden, vuurspuwen, krukgooien en lopende band lopen, creativiteit genoeg!
En dan…dan is het zomer, dezelfde tijd als in 19..3..7. Na jaren van voorbereiding en te zijn bestookt met folders, nieuwsbulletins, talencursussen, richtlijnen voor het reinigen van een toilet, hoe & wat in het Japans, konden we het woord Jamboree bijna niet meer horen, maar we moesten toch. De AVD wad in Dronten ruim vertegenwoordigt, tig AVD-ers bij Tents en tig AVD-ers bij Subcamp 1. De boys bij Tents zorgden voor de tents op het camp en the boys van het Subcamp zorgden voor material en klusjes op Subkamp numero uno. Eerst iets over Tents. Net als een jaar daarvoor waren enkele leden van onze stam ingedeeld bij het team tents van de Jamboree. Maanden van te voren waren er al mensen bezig de plaats van tenten uit te zetten, veel later werden de tenten opgericht.
Volgens de gebruiken van de Jamboree zou ik nu exact hetzelfde moeten vertellen in het Engels en Frans, maar om tijd te besparen laten we dan nu achterwege. In de weken voor de Jamboree waren de tent-Anthonen, bijgestaan door enkel andere bekenden, druk bezig met tentjes opzetten, vloeren leggen, werkoverleg plegen bij een spontaan ontstane vijver, effe eten, en nog even wat doen en maar weer naar het barretje. En wat was het heet, zo heet dat sommigen onder ons zeer fanatiek op de versiertoer gingen zodat ze zelfs in hun vrije tijd iets omhoog konden zetten. Alleen tenten omhoog krijgen begint op den duur te vervelen. En toen… kwamen de deelnemers het terrein op, de laatste tenten werden opgezet en ziedaar deel 1 van de klus was geklaard. De tentenbouwers konden op hun lauweren gaan rusten. Enkele externe vrijwilligers gingen toen naar een ander onderdeel om zich daar uit de naad te gaan werken. De meesten hielden zich vanaf dat moment bezig met het bestuderen van de alles wat zich op het immens grote terrein afspeelde. Voor de een betekende dit contacten leggen met Indonesië, voor de ander het bekijken van tulpebollen en andere snuisterijen in de winkeltjes op de plaza. Erg leuk tijdverdrijf was om gewapend met een gebruikershandleiding voor tenten langs alle tenten te fietsen en dit papiertje aan de eerste de beste bezitter van een hand-held te overhandigen. Na het lezen van de eerste regel kreeg je dan negen-en-driekwart van de tien keer een vragende blik toegeworpen, zo van wat moet ìk hier mee? Dit kwam niet zozeer doordat de eisen volkomen irreëel waren alswel door het feit dat de geachte medewerker zijn talencursus niet goed gevolgd had. De briefjes waren namelijk in een van de officiële voertalen op het kamp getypt: Frans. En dan vervolgden we, na achterlating van het briefje èn rode plofkop, onze route op weg naar de volgende tent. Na vlootschouw, duiken, zeilen survivel-track, rijden in opgevoerde golfkar, popconcert, snacken op de plaza, zwemmen en nog veel meer, was daar alweer de sluiting. Daags na de sluiting begon dan weer de afbraak van tenten en het opstapelen van vloerdelen. Dit was weer een hele klus en we vroegen ons dan ook vertwijfeld af welke idioot al die tenten overal neergezet had, wekenlang geen druppel regen gezien. Tot zover Tents, nu dan subcamp 1.
Eind juli trok een tweede groep AVD-ers richting Dronten om aldaar in een tropische hitte te beginnen met de opbouw en voorbereiding van subcamp 1. Bruggen werden gelegd, velden uitgezet, poorten gebouwd, podia gerepareerd, gedecoreerd enzovoort enzovoort…. Op 31 juli en 1 augustus krijgt Nederland er ineens 25.00 inwoners bij. Wij verwelkomden zo’n 2000 deelnemers, effe omschakelen. Het ene moment zit je relaxed aan MUK 1, 2 of 3 te werken het andere moment sta je een Japanner uit te leggen dat ie z’n afval moet scheiden. Divorce you know? Yes, yes… my wife…and me. Thank you, thank you!! Blijven lachen, omdraaien en hard weglopen. 1 augustus plotseling, Hare majesteit koningin Beatrix die het zaakje komt openen. Niet echt origineel opende ze de 18e Wereld Jamboree met de zelfde woorden als haar grootmoeder. Intussen speelde Miel voor Henk van der Meyden van de Privé, mooie foto’s Henk! Naast de koningin nog een aangename verrassing, twee Engelsmannen, Fred & Cyril, kwamen ons team versterken. Beide heren zijn een boek schrijven waard, te gekke lui. Afijn ons rooster ging in en we begonnen het eigenlijk al normaal te vinden naast een Japanner te staan in de plee, een Amerikaan uit te leggen dat niet iedere Nederlander drugs verkoopt of een Noorse in je bed te vinden. Zoals ik al zei het rooster liep en dat betekende voor ons hard werken. Rondes lopen, telefoniste spelen, 100 keer het podium repareren, een paar uur op je rug in de zon liggen, plee’s een douches schoonmaken etc. Eén ding is duidelijk, mensen zijn zwijnen! Heerlijk, kan iemand zich iets voorstellen dat nog fijner is dan als de toiletpot verstopt zit en er hebben al 10 medescouts voor je in die pot gescheten er je behoefte nog bovenop te doen. Dus nogmaals: wat is lekkerder? Nou vraag dat maar aan Wim Hummel en hij zal antwoorden: Die pot leegscheppen natuurlijk, kon ie dat maar dagelijks doen! En hadden we dan de hele dag hard gewerkt dan gingen we ‘s avonds met gevaar voor eigen leven richting Café-restaurant Relax alwaar het bier rijkelijk vloeide. Overdag bleef de hitte aan en daarom bouwden wij ter verkoeling een golfslagbad, daarin konden vele watergevechten gevoerd worden. De tijd vloog voorbij en veel te snel was het alweer 11 augustus en zwaaiden wij 2.000 vrienden uit. Nog twee dagen hard werken en toen we vertrokken lieten we slechts een leeg terrein achter. Maarja na al dat werken was het ook weer goed thuiswaarts gaan en dat deed iedereen op zijn of haar tijd. Dankzij het boekje klaar voor de finish is iedereen toch weer aardig normaal geworden en wacht nu met smart op een telefoontje uit Chili. (Toch?)
September, verder met de orde van de dag, sadistische plannen werden gesmeed voor het overvliegen van de nieuwe stamleden. ‘s middags een hindernisje, daarna voor paal zitten met potlood en papier, vervolgens met palen hordelopen door het Drentse landschap. Droge kleren aan en hup naar Assen centraal, een kaartje naar Hoogeveen. In de warme trein, heb je net je kisten en natte sokken uit rijdt de trein nietsvermoedend Beilen binnen en wordt je er met veel kabaal uitgesleurd, wat een ellende. Met een fikse route in de hand op pad naar het gebouw van Scouting Beilen. Aldaar diep het Woud in, koken op esbit en snel in de slaapzak. Een halfuur plat, net in slaap en dan alweer lastiggevallen worden door grote stamleden, eruit!! Terug in Assen als troost een glaasje vanille vla.
Een nieuw seizoen, nieuwe jongens, een nieuw begin, tijd voor: het traditionele beginweekend. Menig stamlid vraagt zich waarschijnlijk nu af: wat nou traditie?….Jawel vanaf toen een traditie. Gedropt, vlotvaren en slapen op de ranch van Ingrid & Gerjan. Zondagmorgen, rodeorijden met twee huifkarren door de oerbossen van Dwingeloo. Op zich een eentonige bezigheid, totdat Marco Sanders de teugels en de daarvan afhankelijke macht ontdekte.
Toch nog even op bezoek bij de kermis van Dwingeloo. Toen het weekend aan z’n einde kwam dachten we: Een goed begin.
Twee weken later was het tijd om onszelf eens een spiegel voor te houden, een filosofie over de mens. Op zaterdag 28 oktober 1995 waren er velen met afmelding afwezig, waaronder Martijn van Dijken. Wat was nu ‘t geval, de Romeo had een feest van z’n aanstaande schoonouders. Tja… Goed..tijd voor wet motto en wijze spreuk, de avond stond in het teken van bits & bytes. De inhoud en werking van een PC werd ons uitgelegd èn getoond. Modems, toetsenborden kabels, harde schijven, kaarten en monitors passeerden de revue. Opmerkelijk was het verhaal over de produktiewijze van sommige processoren: Om een SX te maken wordt eerst een DX gebouwd, daar wordt vervolgens de co-processor van doorgebrand en voila: de SX. Zo rond deze tijd, begin november, een langzamerhand zeldzame en unieke gebeurtenis. Een aantal stamleden werd gepromoveerd tot de club van hogere heren, Martijn, Tim, Wilfred, Bart, Dick en Ik kregen uiteindelijk de versierselen opgeknoopt. Wat moesten wij daar toch voor doen, het wordt tijd daar eens een beetje licht op te werpen, Not!! Alles blijft geheim! Een feestelijke gebeurtenis verdient een feestmaal. Lekker bourgondisch gesmeten..eh..gegeten. Kip, aardappelpuree, sperziebonen en nog veel meer. Na deze uitgebreide maaltijd konden we de vetrandjes er weer eens afsporten. Met de collega-stamleden van de Triantha volleybal en basketbal gespeeld, veel zweet, scores onbekend. Naderhand nog even het vochtgehalte op niveau brengen bij de Thrianten met een paar kratjes vanillevla en dan op zoek naar de goede weg richting bed. De eerste helft van het seizoen zit erop, tijd om de stemming bij de nieuwste jongens eens te peilen. Voor de meeste scouts begint het grote scoutavontuur bij de welpen. Al jong leer je hou de scoutstructuur in elkaar steekt. Het komt er op neer dat je nooit weet wat de volgende speltak inhoudt, van de stam weet je nog het minst. Zelfs bij de rowans is het nog onduidelijk, een en al duisternis. Als welpje weet je niet dat de leiding zich elke zaterdagmiddag komt bezatten in het stamhol. Als verkenner kan het zo zijn dat je bovenaan de trap een deur kunt onderscheiden en als je dan scheerlijnenvet moet gaan halen bij de rowans ontdek je wellicht een deur die altijd op slot zit. Je bent dan nog geen steek verder. Als rowan beeldt je jezelf in te weten wat de stam inhoudt. Na je overvliegen kom je er als ex-rowan pas achter dat je illusie dat stamleden enorme bierdrinkers zijn slechts gedeeltelijk waar is. Voorgangers laten niks los en als je er naar vraagt wordt je afgesnauwd of krijg je glimlachend geen antwoord. Wanneer je dan als rowan eindelijk eens in het stamhol staat dan wordt je weggestuurd, bruut de deur gewezen. Je wou alleen maar iets vragen. Eindelijk verlost van nieuwsgierigheid, overvliegen, dingen doen die je in je hele scoutingcarrière nog nooit hebt meegemaakt. In het holst van de nacht wordt je begroet met een halve liter bier, door mensen die vroeger je welpenleiding waren, bekende en minder bekende gezichten. Nu ben je eindelijk binnen en dan blijken er ook nog allerlei tradities, installaties, pow-wow’s en gewoonten te zijn. Dus kun je concluderen dat je nog geen bal verder bent.
9 december, Sint was al niet meer in ‘t land, dus maar sinterkerst gevierd. Een heuse kerstboom, compleet versierd, was het resultaat, ook voor ieder nog een cadeautje met bijpassend gedicht, taai, taai, taai, taaai. De laatste opkomst van het jaar stond in het teken van de vrouw en leuke spelletjes. Kortom, beste mensen, een reuze gezellig jaar.
Nog een hele fijne avond
en bedankt voor uw aandacht!
Wat mij betreft is het Gelukkig Nieuwjaar!
Uw Stamtammer, Gerard van den Berg
Loading ...
© 2011 Anthonie van Diemenstam | Onderdeel van de Johannes Post Groep, Assen | Webdevelopment Niels Goedvolk