Wat er het afgelopen jaar is gebeurd…
Een Jaarlijks terugkomend gedeelte tijdens het nieuwjaarsdiner zijn de algemene beschouwingen van het afgelopen Jaar. We nodigen u uit voor een reis door het Jaar 1993.
Het jaar werdt begonnen met het traditionele stamdiner, dat kan wel kloppen, want die gebeurtenis is als vanouds gepland als eerste activiteit van het nieuwe Jaar. Bij dit diner werden de genodigden zelf een het werk gezet, fondu was het motto dit jaar. De vette walm van de kazen en vetten, hebben we vanmiddag met diverse blowers en ventilatoren uit dit gebouw verwijderd.
De stamavonden hierna bestonden uit het praten over een ander, jaarlijks evenement de zogenaamde nachthike. Dit keer konden de deelnemers hun gewone schoenen aanhouden in plaats van bergschoenen, lieslaarzen en dergelijke. De route van de nachthike liep om en door de stad Assen. Ja, een soort VVV- stadswandeling. En kijkend naar de klokgevels, trapgevels en nog veel meer andere gevels van de asser stad, liepen de deelnemers de blaren op hun voeten. Ja, dan moet je toch maar bergschoenen aandoen.
Na de nachthike kunnen we de algemene beschouwingen voortzetten en via diverse voorbereidende stamavonden zijn we aangekomen bij de Hit. Voor de niet padvinders onder ons, ik kan me het bijna niet voorstellen dat ze er zijn, is dit een evenement waar de AVD traditioneel getrouw allerlei materialen van de ene plek van drente naar de andere plek transporteerd. Diverse kampen en hikes konden weer rekenen op een stukje hulpvaardigheid van onze kant. Geleid door onze opperman in het geel, wist Gerjan een VW-bus om te toveren in een varken aan het spit. Ik zie dat u nu de wenkbrauwen fronst. Een varken aan het spit zult u denken. Nu moet ik hierbij een beroep doen op u fantasie. Je hebt een varken (dood), je hebt een spit. Ziet u dit voor zich, dan geen we verder.
Men plaats het spit achter tegen het varken en duwt door met als resultaat dat men het varken boven het vuur kan plaatsen, zodat het geconsumeerd kan worden. Goed. Men neme een VW-bus (dood), men neme een zes meter paal en plaatst de zes meter paal tegen de achterruit van de bus. Men duwt door met als eindresultaat dat …….. Gelukkig kon een individu binnen onze gelederen Gerjan ervan overtuigen dat dit niet goed zou komen. Jammer, ik persoonlijk had Gerjan wel een VW-busje zien eten.
Tijdens de HIT weren de leden van de chauken, een konkurerende stam uit Groningen allen gestoken in een blauwe overall, met daarop hun stamnaam. Wij, de Anthonen waren hier zo vol van, dat we om nog te konkureren met hun, maandenlang aan het denken zijn geweest om ook een tenu te bedenken. Het resultaat tot nu toe, is een t-shirt. Met daarop ons logo. Het volgende model zal u dit kledingstuk showen, kom maar . . . . . .Zoals u ziet, heeft ons model …………… een t-shirt aan, van een zeer fijn geweven stofje in zacht grijs, dat goed past bij zijn karakter. Bijpassend een AVD-das, in de kleur van de zakkende zon, n.l. oranje, met daarop het weer terugkerende wapen van de fam. Van Diemen, dat ook op het praaaaaachtige t-shirt is aangebracht, in de kleuren nacht-zwart en lipstick rood. Er zal in deze kledingslijn nog meer volgen, waarschijnlijk weer ontworpen door Frank Govers. Het wasadvies luidt den ook: Robijn, intensief.
Na dit gebazel over wasadviezen en kleuren vervolgen we 1993 met interesante POW WOW over het sociale stelsel in Nederland en jawel ook Gerard had de weg naar de bibliotheek gevonden. En met bloeddoorlopen ogen sprak hij ons toe over aller W’s die er te krijgen zijn binnen nederland.
En met deze kennis in ons hoofd komen we aan in Anloo, alwaar wij vele pionier palen, tenten en ander materiaal, verplaatsten. Daar weren we weer twee en een halve dag mee bezig. En Jawel in de regen. Op een of andere manier hadden wij de weergoden niet goed gestemd en strafte zij ons met een plas hemelwater die tijdens de gehele opbouw ons bleef achter volgen. Vele offers werden gebracht in de vorm van pappa’s die verdwenen in de alles verslindende modder op de genieweg. Modder, modder en nog eens modder is wat de stam tijdens de opbouw heeft gezien. Ja, en natuurlijk de bierpomp. Om het ego van henk-Jan wat te strelen moet vermeld worden dat de vrachtwagen tijdens deze reusachtige modderworstelpartij geen enkele maal ons in de steek heeft gelaten. Nee, die vrachtwagen komt niet zomaar vast te zitten. Gelukkig hebben de offers blijkbaar toch geholpen want het resterende NPK was het droog en zonnig, behalve toen wij weer in actie moesten komen voor de afbraak. Ook tijdens dit evenement werd er weer een bus onschadelijk gemaakt. Ditmaal was het niet Gerjan die een aanval deed, maar rense die de bijgehuurde bus achteruit tegen de vrachtwagen parkeerde. Een pikant detail is dat het hier weer handelde over een bus merk VW.
En zo belanden we in ons verslag via de lange glijbaan in het zwembad nooitgedacht, wie had dat ooit gedacht. Een subtopisch zwembad met subtropische hoge bierprijzen aan de bar. Maar dat merkte we pas later toen wij moesten betalen. Wat een stomme kinderachtige zin was dat. Ik wilde eerst gaan vertellen hoe wij zo leuk hebben gespeeld met de bal. Maar die had de badmeester al afgepakt. Want één bal in het zwembad was genoeg en hij was er tenslotte eerder.
Het einde van het spelseizoen van de stem naderde, en wordt afgesloten met ( wij citeren het logboek 
een barbekjoe & bier in’t bos.
Harry, Harry was overleden. Bij de hemelpoort aangekomen werd hij begroet door een engel met een P.c. aan een buro. ‘Zo’, zei de engel, ‘Harry, Harry hè, eens even kijken. Oei, Harry, Harry, dat ziet er niet best uit, vandalisme, openbare dronkenschap, winkeldiefstal.’Maar ik heb ook goeie dingen gedaan’, zei Harry, Harry, -ik ga toch niet naar de hel hé?’ Nee’, zei de Engel, voor zoiets ga je niet de hel in, nee je gaat terug als klein spinnetje vanuit het oogpunt van een spin ziet de wereld er heel anders uit, dat is wel goed voor je’ ‘Maar ik wil helemaal niet terug naar’ BAF, de hemelpoort was al dicht. Terug als spin dacht harry, harry en hij keek eens door de wolken naar beneden oei 300 meters, minstens. Dat kan ik nooit, maar wat was dat : floep, floep, floep, daar kwamen de poten al, floep, floep, floep, floep, floep, je hoor 8 harige poten. Als spin kan ik wel terug dacht H.H. want nu heb ik draad. Dus H.H. perste een paar meter draad, knoopte het aan de deurklink van de hemelpoort vast en liet zich door de wolken zakken, even persen en zzzzzzzz daar zakte hij zo 10 meter naar beneden. H.H. begon het nog leuk te vinden ook en hij perste zo hard mogelijk om ineens 50 meters naar beneden te glijden. Leuker als de kermis dacht H.H. nog. Maar toen hij halverwege was werd hij toch wel moe en het draad kwam ook steeds moeilijker. Nou je, nog even doorzetten Dus H.H. perst uit alle macht en hij perste en perste en toen moest hij nog 20 meter. Hij keek over zijn schouder en dacht nee, dit is nog te hoog om te springen dus nog één keer den. H.H. perste uit alle macht totdat hij een hand op zijn schouder voelde ‘Harry, Harry wakker worden, je scheit het hele bed vol. (einde citaat). Enzo beleefde men de slotavond van van het seizoen 1992-1993. Moppen tappend, bier drinkend en vlees etend.
Aan alle leuke tijden komt een einde, zo dus ook aan de vakantie. En ook de stam vertrok weer verder in 1993. De eerste opkomst stond in het teken van twee onderwerpen. Programmeren en het verslag van de commissie huisregelement. Papieren omtrent dit huisregelement werden uitgedeeld en konden worden bestudeerd. Voor de rest werd er een programma in elkaar gedraaid om de nieuwe grote groep aspirant stamgasten te ontgroenen. Dit werd dan de opkomst erop uitgevoerd.
Via een advertentie in het plaatselijk dagblad werden de aspirant stamgasten gevraagt te verschijnen bij de kroeg in Balloo. Het regende dat het goot. Sterker nog het goot meer den het regende. De boys stonden buiten te wachten in de regen op wat er zou gaan gebeuren. In het draaiboek was opgenomen dat men als het regende binnen kon wachten tot de stam zou arriveren. Helaas, in een ding was niet voorzien. Trouwen is weer in, hokken is uit. Zo ook op deze avond. De kroeg was geconfisceerd door een stel aangeschoten bruiloftsgasten. Dus buiten maar wachten in de regen. Het regende dat het goot. Ja hoor daar kwamen de stemleden aangescheurd in allerlei verhickels op wielen. Een dropping stond op het programma en de mensen werden den ook geblindoekt. Het lijkt mij onnodig te vertellen dat dit niet gold voor de chauffeur van het verhickel, enwel om de reden dat het een korte dropping zou worden en omdat menigeen pappa dit niet geheel zou kunnen waarderen. Via fietspaden en andere wegen, reed men in kolone naar de dropzóne. De opdracht was voor de asp. stamgasten om zich naar het fietsbruggetje over het Deurzerdiepje, waar Je ook met een auto over kan, te begeven. De moeilijkheid hierbij was dat men ervoor diende te zorgen dat men niet gezien werd door de stamleden, in vehickels. Deze stamleden leefden zich helemaal in hun, door zichzelf toebedachte, rol van arrestatieteam. Scheurend door de regen, over modderige zandpaden, gladde fietspaden, smalle fietsbruggetjes en zelfs gewone wegen, deden de stamleden zich voor als Tubbs en Crocket. Men waande zich echt in Miami. De aspirant stamgasten ook, bij elke naderende auto doken zij gewillig in een plasje water. Het enige wat de stam was vergeten dat als men in het nauw zit je rare sprongen kunt maken. Zo ook de aspirant stamgasten.
Via Maastricht, langs Rotterdam en via Amsterdam weer terug kwamen zij dan ook ongeschonden, afgezien van de modderige en natte kledij, aan bij het bruggetje waar men niemand aantrof. Gezien de tijdsfactor waarmee de heren zich dachten te verplaatsen hield de stam het wachten bij het bruggetje dan ook al gauw voor gezien. Na een tijdje kwamen er twee engelen die hun de volgende boodschap gaven : Gaat heen en vermenigvuldigd uw bier-quotum. Al bij het gebouw aangekomen bleken de engelen gejokt te hebben, het bier was namenlijk op. Het getuigt wel van karakter dat deze Jongens nog steeds bij de stam zitten. Boys, nogmaals van harte welkom.
Volgens het logboek hebben wij er een fijn stel stamgasten bijgekregen. Dit blijkt over het aantal geschreven pagina’s die wij vonden in het logboek. Enzo vertrekt de trein van 1993 verder in richting van het nieuwe jaar onderweg langs verschillende activiteiten zoals de eerste stamavond in oktober. Ter gelegenheid van deze situatie had Wim H. een verrassing voor deze avond. En zoals iedereen wellicht weet is een verrassing bij Wim niet lang een verrassing. De verrassing was namelijk : bowlen !!!! Op naar de Hertekamp en gooien met die ballen. Stuiters, glijders, gootslingers, bovenhandse zwierworpen, het maakt niet uit, die kegels moeten omver. Jeroen snapte het spel, Henk-Jan vond het maar vreemd waarom er een hekje voor de kegels stond en had zijn eigen manier om die bel terug te krijgen. Johan ging op kracht, de de Vissers rolden lekker, a niet uit, die kegels moeten omver. Jeroen snapte het spel,Henk-Jan vond het maar vreemd waarom er een hekje voor de kegels stond en had zijn eigen manier om die bel terug te krijgen. Johan ging op kracht, de de Vissers rolden lekker, bij Miedema sprongen de kegels in de goot en sommigen hadden die kegels liever iets dichterbij. En zo verlieten wij de Hertenkamp met de ene arm iets langer dan de ander. Napratend over de bellen weren de spanningen bijna te snijden voor het volgende programma. Het event off the year. . stond op het programma, de sega/nintendo night. Bij de ingekomen mededelingen beweest Tjalling dat hij in ieder geval tot vijf kon tellen. Hij telde namelijk maar vier uniformen. Maar dit even terzijde. Terug naar de wereld van Nintendo en Sega.
De populariteit van de sega (now we are playing with power) was ook in het stamhol niet te stuiten. Jammer voor Buck Rogers, maar die was niet zo populair. De rest daarintegen wel. Wim H. ging Pas richting huis toen hij eindelijk Sybren zijn highscore, met afterburner verbeterd had, naar een zucht van verlichting en met vierkante oogjes groette hij ons. Wij vroegen ons af of je naar twee uur sega-en eigelijk nog wel in de auto mag stappen. Ook volleybal was erg in trek, hoe laat was het ook alweer Tim. Even vermeldingswaardigheid, Martijn heeft bij het spel afterburner een totaal van 339.947 punten behaald. Volgend jaar toch maar beter je best doen want de highscore lag bij sybren met 790.000 punten. Met vierkante oogjes kwamen we twee weken later weer bij elkaar. Om te oefenen voor het grotere werk In de zomer, gingen we een de slag met mini-pionieren. Het resultaat van deze inspanningen is te vinden op de piano In het stamhol. Op deze zelfde avond is het nieuwe huishoudelijke regelement in werking getreden. De commissie die hiervoor is aangesteld is inmiddels ontbonden en de volgende functies werden verdeeld binnen de stam : Oubaas, Rob; Baas, Wim H.; Stamtamtammer, Erik.; en Penningmeester, Anno; A.V.D.-catering, Edwin en A.V.D.-transport, Henk-Jan en Jan. Tot zover dit stukje serieuze informatie. Toen stapten we uit de trein op de motor en lieten ons meevoeren door het verhaal van Dick. De hells-angels onder de stamleden veerden op, want het onderwerp was: motoren en vooral hoe ken ik met een zo hoog mogelijke snelheid nog op dat ding blijven zitten. Aangezien er maar drie zo’n veredelde fiets bezitten, vermaakte Dick ons met anekdotes over auto’s en mooie afsnijbewegingen hiermee. Dit alles onder het motto : Ik ben een diender, dus ik dien.
Na van de motor zijn afgestapt vervolgen we de reis naar 1994, die al in de verte te zien is. Sinterklaas is weer in het land geariveerd. Vol verwachting klopte ons hart en al weken drongen wij er bij Gerben erop aan of het nu geen tijd werd om lootjes te trekken. Robuust bleef Gerben nee antwoorden. Nee, Nee en nog eens nee. Niet dat gezeik over die lootjes. We vieren een andere soort sinterklaas.
De bedoeling verzamelen was om in de omgeving allerlei attributen te verzamelen, in te pakken en inclusief gedicht weg te geven. Dit resulteerde in een gala aan orginele kado’s. Wasmiddel, stukken steen, kerstboompjes, bierflesjes en al dat soort materiaal wat in het gebouw ronddwaalt. Kortom dit was een zuinige sintklaas, wat ten goede kwam aan de bar want er kon nu meer verteerd worden.
Het einde naderd. 18 december is de laatse stamopkomst in jaar 1993 en dit werd gehouden in onze stamzwembad Nooigegedacht. Hoe dit eruitziet heeft u al eerder kunnen horen en als u toen lag te slapen kunt u een kopie opvragen van dit alles bij de stamtamtammer.
Enzo besluiten wij de reis door 1993 en we willen afsluiten met een paar pittige citaten uit het misterieuze logboek van de Anthonie van Diemenstam. Hierbij moet gezegd worden dat alles leterterlijk is overgenomen, zonder enige vorm van censuur of wat dan ook.
“Na de ingekomen stukken werd door W. H. en D. v. 5. en andere verdachten bekend gemaakt hoe Je geld zeer mooi na kan maken. Nu weet u ook hoe de enorme stijging van gevonden vervalste briefjes bij de nederlandse bank komt.”
“Vandaag is er binnen onze gelederen één wonder gebeurd. Er weren namelijk 6 individuen van het ras Homo-sapiëns, van het mannelijk geslacht, in de overgang, en dat nog wel gelijktijdig. Nr 1 ging over het vervoer op het NPK. Er werd te hard gereden met de busjes en vrachtwagens. Een zomaar goed geplaatse opmerking: Hoezo te hard, die dingen kunnen maar 70.”
“Lief logboek
De lange en moeizame, natte en koude tocht door de drek en over de heide, waarbij wij af en toe met onze neus in de modder doken als er weer een door ons zo gevreesde auto 800 meter verderop over een weggetje hobbelde en waarbij wij na doodsangsten te hebben doorstaan uitgeput eindelijk op het gebouw arriveerden, stelde eigenlijk geen reet voor.”
“De nieuwsbrief met zijn nieuwe lay-out, waarbij aan het licht kwam dat een kleurplaat door enkele stamleden zeer gewenst was.. .. De ware aard van de stoere stam. Tussendoor liet Erik nog even zien dat hij een wonder met elektriciteit was door lampen te laten aanspringen d.m.v. handoplegging.”
Blij een stamgast te zijn besluit ik dit geraaskal.
schrijver(s): Wim Hummel en ?
voordracht: PalinG
Loading ...
