Jaarverslag 1988

Home » Archief » Jaarverslagen » Jaarverslag 1988

Het moeilijkste van een begin is het begin zelf, eigenlijk- geen begin want deze woorden met elkaar- in verband staand in zinnen moeten in zeker zin een einde zijn: een einde van 1988, die wij gezamenlijk terugblikken, onder genot van de nodige eet- en drinkwaren. Aan mij wederom de eer Uw geheugen op te frissen dan wel aan te vullen met allerlei wetenswaardigheden, voorvallen en dergelijke welke binnen de stam voorgevallen zijn, laat ik zeggen: zijn beleefd.

Een deel van de genodigden ontgaat deze belevingswereld van een jongeherensocieteit zich Anthonie van diemen noemend. Een sluier oplichten omtrent de gebruiken, sfeer en alles de stam aangaande is niet mijn essentie want zoals u weet is het gehele stamgebeuren voor de meesten omgeven met een waar rookgordijn, dat is ten dele waar. Maar dat ligt geheel aan de slecht funktionerende klep in de schoorsteen van de open haard. Vandaar. Ik weet het, ware indianenverhalen gaan de ronde als zou de stam lui achterover in hun meubilair liggen. op hun om de veertien dagen te houden bijeenkomsten. Om alleen de bierkwaliteit regelmatig te kontroleren. Ook deze feiten liggen verscholen in enkele eenvoudige verklaringen. Voor ons meubilair zijn wij afhankelijk van de petrochemische industrie, die schuimrubber fabriceert met een beperkte levensduur. Door toepassing van diezeIfde schuimrubber in meubelementen kreeert, hoe slim ze ook zijn, die meubelfabrikanten, een zeer poreuze cirkel. Het schuimrubber verliest zijn veerkracht en de maatschappij schaft weer nieuwe meubels aan. Alleen wat te doen met die oude, uitgezeten meubels? Ja breng ze maar naar de stam, want die jongens daar zijn zeer milieubewust en krap bij kas. Zo komt de stam aan zijn meubels, waarin je noodzakelijkerwijs meer een ligstand dan een zitstand aanneemt. Eigenlijk dient de stam aan te zitten aan een ronde tafel met middenop die tafel een gerichte windracht, want de stam is een deel van een wereldwijde broederschap en dat symboliseert de windraas. leder stamlid dient dan ook een naambordje te hebben welke door diegene die pow-wow heeft op tafel wordt gezet zodat niet een ieder steeds naast dezelfde persoon zit, een scoort van tafelschikking. Dan behoren er nog twee blanke bordjes te zijn voor mogelijke gasten, die altijd welkom zijn mits uitgenodigd, of deel uitmaken van voorgenoemde broederschap. Financiële bijdragen ter verrijking van ons stamleven zijn altijd van harte welkom. Misschien kunnen we dan een ronde tafel aanschaffen. Het bierdrinken is nog zoiets. Dat is een stempel die wij opgedrukt krijgen. U moet namelijk weten dat het nuttigen van dranken buiten de koffie en thee, aan strenge regels is gebonden. De zogenaamde barkode. Welke regels dit zijn is stam-eigen maar enigszins verontruste genodigden hoop ik gerust gesteld te hebben met de mededeling dat er regels zijn buiten de sociale kontrale die er dan nog heerst.

Zo, nu weet u weer het een en ander van wat de stam bezielt of juist niet. Dan weten we nu weer- waar we over praten. Maar waar hebben die heren zich dan wel bezig gehouden, zult u zich afvragen. Nou, die vraag heb ik mij ook moeten stellen want alles nog te weten van alle afgelopen stamavonden, kampen en dergelijke is ook voor mij onmogelijk. Maar daarvoor hebben wij ons logboek. Alle waarschuwingen ten spijt, alle sankties schijnen niet te werken, het logboek is een tijdje uit de roulatie geweest en wel van maart tot en met oktober, juist onze vruchtbaarste periode voor de stamgeschiedenis en dan worden de annalen niet bijgehouden. Hoogst kwalijk. Nu kan ik u alleen een verslag doen van de eerste drie- maanden van het jaar en de laatste drie maanden van het jaar. Aangevuld met wat vage herinneringen.

Even traditioneel als vanavond was verleden jaar het stamdiner. Zelf was ik daar niet aanwezig maar het schijnt dat er stevig in het koude buffet is gehapt en dat dit alles zeer sfeervol is verlopen. Het programma maken is ook altijd een halfjaarlijkse traditie en zowaar werd onze kindsheid zover dit nog steeds aanwezig is, opgehaald met een heus en ouderwets oerhollands spelletjesavond. Een eveneens in ere herstelde tradititie diende zich eveneens in deze periode aan. Namelijk de nachthike. Dit is eigenlijk de herfsthike en heet golden aokel trail. Maar is toch weer verplaatst naar februari. Aldus geschiedde alleen laat het logboek dit onvermeld. Uit alle windstreken van het noorden kwamen leiders en sters stamleden van diverse groepen naar Assen om bij nacht te genieten van de Drentse dreven, dit aangevuld met oversteekjes over diverse wateren en andere hindernissen waar de nodige behendigheid voor vereist is. Al met al was dit een inspannende bezigheid en zo ook voor de stam met alle voorzorg en nazorg. Het was laat en gezellig. Ook dit jaar staat dit onderdeel op het Programma vermeld en misschien zijn onder de genodigden nog overmoedige lieden die zich willen aanmelden, dit is nog mogelijk naar ik aanneem.

Een ander riskant verhaal kwam van Sidney, die ons in aandelen wou hebben. Daar is van zijn kant enige duidelijkheid in gebracht. Over het wel en wee van de financiële pagina van een, naar het schijnt, populair achtenblad. Als voormalig bezorger van deze Courant wist hij hierover het een en ander te verduidelijken in koersen en beleggen. Dat ook vraagstukken met ethische waarde aan de orde komen binnen de stam is geen uitzondering maar zo’n zwaar stuk over de doodstraf was voor ons stamleden aanleding vaar een verhitte diskussie.

De Pranger-brothers hebben weer eens geschiedenis geschreven door zich te laten installeren. Het rekord in het guinnes back of records is op negen jaar gezet. Ook luchtiger programma’s komen aan de orde. Zij het dan twaalf uur lang en wel video-kijken. Alle genres kwamen aan bod behalve één en daar was menigeen voor gekomen. Gradje had de stam op het spek gebonden door een VHS rekorder te huren en uit dat bewuste genre een film te huren van het betamax-systeem. Onwennigheid in een videotheek, zullen we dit maar, noemen.

Nu houdt het logboek op en ik herinner mij na het lezen van het verslag in het logboek van de twaalf uur- video van Willem Visscher dat Wim verhuisd is, ligt in dit feit het verdwijnen van het logboek verscholen? Hier houdt inderdaad het verslag even op en moet ik afgaan op mijn geheugen. Misschien kunnen hierdoor geschiedkundige zaken niet geheel konform de geschiedenis zelf worden weergegeven. Maar daarvoor heb ik u alreeds bij u, waarde en aandachtige luisteraars, verontschuldigd. In vogelvlucht zal ik even de volgende gebeurtenissen laten passeren: koempoelan. de HIT te Dwingelao, NPK in Anloo, slotweekend, zomerkamp en koempoelan.

Snelle vogel die even voorbijvloog maar nu vermeld het logboek weer alles. We zijn dan ook aangeland bij 1 oktober. Waarde toehoorders, u betaalt niet voor niets fl. 17,50 en u wilt waar voor uw geld. Dat deze waar etenswaar is, zal u het meeste interesseren maar van vermakelijkheden des stammes wilt u ook niet onthouden worden. Dus maken wij ondanks de vogelvlucht even ettelijke tussenlandingen. Wat ik herinner van de koempoelan is dat het gezellig was en niet zo druk bezocht als andere jaren. De koempoelan is de voorvergadering van het NPK. Belangrijke zaken worden afgedaan in de wandelgangen of aan de bar en minder belangrijke zaken worden in vergadering behandeld. De HIT is een kamp rand de paasdagen in Dwingeloo. De afkorting HIT staat voor Hike Interessekamp en Trapperskamp. De stam is in bijna alle regionen vertegenwoordigd. Mens kan stellen dat de stam enkele sleutelposities beheerst, zoals daar zijn coördinatie, penningen, transport, opbouw, verbindingen, survival en HIT the Trail. Ook het NPK is altijd een festijn waar de stam de nodige steentjes aan bijdraagt betreffende transport, opbouw en materiaalbeheer. Dit keer was het thema thema-loos hetgeen volgens de alingse filosofie terdege wel een thema was en filosofiën zijn er om over te filosoferen nietwaar? Maar waar iedereen het wel over eens was, dat het wederom gezellig is geweest en dat het midpinksternachtst vertraging opliep doordat een buschauffeur in een overmoedige bui zijn bus wilde keren op een door te hoge wallen omgeven smal zandpad. Hetgeen resulteerde in enig graafwerk om de achterzijde van de autobus te bevrijden uit de knellende greep van de heide. het pad is nu niet smal meer en de wal is niet meer hoog. Ondanks dit oponthoud was de barbeque zeer geslaagd op een voor ons, wat ongebruikelijke plaats om dit deel van het pinksterkamp te houden.

En dan gaat het snel. Het jaar bedoel ik. Want we zijn nu al aangeland bij het jaarlijks slotweekend. Dit keer gehouden op een overzees gebiedsdeel namelijk Schiermonnikoog. Zelf kan ik niet bij dit festijn aanwezig zijn maar leden die wel meegeweest zijn hebben mij kunnen overtuigen dat ik iets gemist heb. Wat ik ook gehoord heb is dat enige stamleden elkaar danig in de wielen hebben gereden en dat er enige rijwielen zijn gesneuveld.

Dan dient zich het zomerreses aan en werden wij geacht op zomerkamp te gaan samen met verkenners en rowans. Dit kamp werd gehouden in de buurt van giethoorn. Volledig in het water gelegen stond niet vermeld in de folder maar daar kunnen enkele leden van de stam over meepraten door op een verkeerde manier in het schip te gaan en daarna in het zwarte sop te verdwijnen. De omgeving werd regelmatig verkent en het beroemste etablissement van giethoorn de fanfare genaamd naar de gelijknamige film regelmatig met een bezoek vereerd. Nu hadden wij een drijvend vervoermiddel en dat werd voortbewogen door een dubieuze buitenboortmotor hetgeen resulteerde in vaak stilliggen op het meer s’nachts en de oever nog ver weg. Het was dan ook kant nog wal raken. Het kwam zelfs een keer goed van pas want entree betalen voor een gaspelconsert was niet nodig door dat wij anderhalve meter uit de kant lagen.
Ondanks de waterige omgeving was het niet zo dat wij elk uur op het water zijn geweest. Wij hebben enkele steden en dorpen bezocht, want ook cultuur spreekt ons aan en zeker de toeristische cultuur. Nu weet u allen dat giethoorn een groot natuurgebied is en dat uitbaters in verhuur van roeiboten gezonde zaten doen aan de vaarlijst van deze toeristen dus ook aan ons. Wij hebben daar ook een natuurgebied gezien. Maar aan alle leuke dingen komt een einde zo ook aan het zomerkamp.

Op de eerste bijeenkomst werd het programma voor het komend halfjaar weer gemaakt, diende zich weer aan en zo werd het 1 oktober, simpel gaat dat. En een oktober was de dag dat wij een aantal rowans in ons midden dienden op te nemen. Het waren zes in getal en zij moesten een proeve van onbekwaamheid af te inhield wat inhield dat die nieuwe stamgasten een zestal posten moesten aflopen in de vorm van diezelfde zeshoek. Het midden van dat figuur was tevens middelpunt van ontmoeting alwaar de nieuwe gasten een welkomswoords werd toegesproken.
Op deze dag was zelfs een reguliere stamavond. Rob hield een warm betoog over het wel en wee van het stamzijn. Hij bracht tevens het bericht dat drie leden, teweten Erik, Jelle en Jan Willem afscheid zouden nemen van de stam. Jammer, ik heb zelf het genoegen gehad een lange tijd van hun stamtijd meegemaakt te hebben, en dat was zeker niet de minste tijd.

Veertien dagen later werd ons gebouw overspoeld door etherpiraten die de ether vervuilden met allerlei wazige kreten teneinde ons; in kontakt te brengen met andere scouts in de wereld. D stam zat zoals gebruikelijk weer in de catering en werd later met een peilontvangertje in het verkeerde bos gestuurd teneinde een zender op te vossen. Erik post kwam niet zo gemakkelijk van ons af want hij had zichzelf verplicht ons een waar herfstmaaltijd aan te bieden. Gelukkig was het maar een gang, dat soepje van zeebanket, maar het het frans te zijn eveneens de wijn, eigenlik een wijngang. Het was een genoeglijke avond in een sfeervol aangeklede omgeving.
Ondanks grondige schoonmaakwerkzaamheden van de keuken klaagde de beverleiding een week. later nog over een welriekende geur van in ontbindingszijnde vis, nu vraag jeje toch af waar die boomknagers en visvreters, wat die bevers toch zijn, reden tot klagen hebben, maar ja de vis wordt zuur betaald.

Een ander thema was een verweg thema, zover zelfs dat het helemaal uit afrika kwam. Een ontwikkelingsmedewerker uit zimbabwe hield een relaas over het leven aldaar. Ook sander trachtte de stam te ontwikkelen en dat op het gebied van de muziek, gitaarsgewijs liep hij de popmuziek door. Sinterklaas werd op een alternatieve wijze gevierd en stam is eveneens weer gereanimeerd, zo is de december maand doorgekomen.

Zo zijn we aan het einde gekomen van weer een stamjaar, een rustig jaar als ik dat zo mag konkluderen, maar daar komt zeker verandering in afgaande op komende aktiviteiten zoals jubileum en dergelijke.

schrijver onbekend (Johan Kuiper?)