Bij een traditioneel gebeuren zoals dit nieuwjaarsdiner, beste toebehoorders, hoort al bijna even traditioneel een jaarverslag, een al dan niet spannend verhaal ter lening ende vermaecke zoals dat zo mooit heet, relaas van alle stamperikelen in het achter ons liggende dozijn maanden. Ik zou het niet aandurven dat stukje traditie overboord te zetten zodat ik er wel aan vast zit u dat jaarverslag te presenteren.
Daarom het volgende verhaal:
Regeren is vooruitzien is, een kreet die ook bij de stam bekend is. Over wie en of wat de stam regeert en vooral waarom weet bijna niemand. Vooruitzien gebeurt gemiddeld zo’n twee keer per jaar. Ieder half jaar zou je kunnen zegen. We stellen dan het programma voor het daarop volgende halfjaar op, als u begrijpt wat ik bedoel.
De stam zou de stam niet zijn als dat niet zou gaan zonder een hoop oeverloos geleuter, bijvoorbeeld over de nijpende vraag of we nu in het voor of in het naseizoen moeten wadlopen in verband met de temperatuur van het wadwater. Bij een eerdere gelegenheid mocht ik u al melden dat we in de stam bijna nooit met elkaar eens zijn. Ook in deze kwestie kwam daarin geen verandering met als gevolg dat we tot op de dag van vandaag nog geen stap in de richting van Pieterburen hebben gezet.
Maar goed, ik was bezig een terugblik te werpen op onze vooruitziende blikken. De grote lijnen in ons programma werden in het afgelopen jaar bepaald door een aantal jaarlijks terugkerende evenementen zoals de HIT, het NPK, het zomerkamp*. Dit jaar kwam daar de opening en alles wat daaraan voorafging, nog bij. Deze grotere gebeurens vullen uiteraard niet ons hele programma. De gaten die daarin overblijven worden opgevuld met kleinere maar daarom niet minder leuke aktiviteiten en de dropping.
Vooral de afwezige stamleden krijgen op zo’n programma meeting per definitie de supervisie over een bepaald stamavond in de maag gesplitst, want wie d’er niet is heeft ongelijk, zoals de Fransen dat zo treffend weten te zeggen. Het resultaat van dit al zijn stamavonden die staan in het teken van verre reizen, het vaderlandse leger, heksen, motoren en zweef vliegtuigen, om maar eens een paar te noemen.
Let wel, beste luisteraar, we zitten heus niet 2x in de maand op de zaterdagavond een paar uur lang slap te oh-en in onze luie fauteuils. We komen ook nog wel eens in de benen om iets spannends te gaan ondernemen. Wat dacht u bijvoorbeeld van een uiterst edukatief bezoek aan een van de lokale bioskooppaleizen? Of van een tafeltennistoernooi, van een heuse gok- en casino avond. Of van de inmiddels bijna traditionele nachthike voor stammen, leiding enkele belangstellenden? Genoeg programmapunten dus, maar wie zal al dat fraais organiseren? Het stamlid dat de euvele moed heeft over het een of ander een konstruktieve opmerking te maken wordt direct met algemene stemmen benoemd tot voorzitter van een speciale kommissie die zich over het betreffende evenement moet gaan buigen. U hoort het, ook bij ons gaat het er heel demokratisch aan toe.
In vogelvlucht noemde ik net al een groot aantal gebeurtenissen uit het afgelopen jaar. Een aantal daarvan zal ik u iets nader uit de doeken doen om u even te laten ruiken aan dat typische stamsfeertje. Meer dan dat zal het niet kunnen zijn, een normaal mens kost het jaren om er een beetje in te komen, maar dat even terzijde.
Ook zal het geen historisch kompleet overzicht zijn, heren stamleden, maar jullie weten dat alleen een kniesoor zich daaraan stoort.
Om toch het begin historisch verantwoord te laten zijn, even een paar woorden over het begin van het jaar 1984, over het vorige nieuwjaarsdiner. Na een dag stoeien met huzaren, haringen, zalmen en bieten hadden we daar de mooiste salades van gemaakt die binnen de kortste keren soldaat waren gemaakt. Zoiets doe je niet alleen dus hadden we er een soepel wijntje bij geregeld, een ton vol om precies te zijn. Dat je wijn toch anders nuttigt als een glas karnemelk moest een relatief groot deel van de aanwezigen aan het eind van de avond en vooral de volgende ochtend konstateren. Geeft niet hoor, maar nu wel oppassen hè?
In schril kontrast met dit konsumptieve en passieve gebeuren stond niet lang daarna het volgende evenement. Produktief en aktief dus, en wel hierom omdat het een heus tafeltennistoernooi was. Jawel, een pingpong wedstrijd. Na enkele jaren van afwezigheid weer terug op de stamagenda. Flitsende rallyes, knallende smashes, lepe balletjes en intimidatie van de tegenstander kenmerkten dit toernooi. Maar ook het gebruik van stimulerende middelen. Wist u trouwens dat ze die in rode kratjes verpakken?
Snel verder. We kijken even naar onze nachthike. Was dit de vorige keer nog een slijtageslag van de eerste orde (voor de deelnemers wel te verstaan) deze keer was de formule radikaal veranderd. Een wandeltochtje met was spelletjes onderweg en dan een gezellig samenzijn achteraf. De enige vermoeidheids verschijnselen zagen we bij de barkeeper op het eindpunt. U begrijpt dat het daar lang gezellig is gebleven.
Waar het ook gezellig was, was de voorjaarskoempoelan. Voor de onwetenden: dit is een voorbereidingsweekend voor het NPK omdat efficient vergaderen hoog in ons vaandel staat zien we hier altijd de kans de effektieve vergadertijd te reduceren tot een uur of twee op een heel weekend. De rest van het weekend wordt informeel doorgebracht met lobbyen in de wandelgangen langs de bar.
Meestal komt niet zo lang na de koempoelan het NPK in zicht. Samen met de Hit is dit een van onze grotere buitenaktiviteiten. Een paar dagen in de frisse buitenlucht om zodoende de bleke bekkies een beetje bij te kleuren. Bij beide gelegenheden zijn we druk in de weer met onze stamvrachtwagen om daar mee de nodige kampeermaterialen te vervoeren en tevens het en der wat opbouw- en afbraakwerk te verrichten. Ik liet daar net het woord vrachtauto vallen en daar moet ik u toch nog even wat over vertellen. Maar eerst even wat anders. U hebt ze misschien wel eens gezien, die hypermoderne bussen. Aan de voorkant zijn ze schuin. Dat is modern en vermindert de luchtweerstand. Ze zeggen dat je er ook harder mee kan rijden. Wel zo modern ziet onze vrachtwagen er tegenwoordig ook uit. Het enige verschil met die peperdure bussen is dat er geen monteur aan te pas is gekomen om onze auto er zo uit te laten zien en dat deze aanpassing geheel gratis is aangebracht. Een overstekende boom op de weg Diever-Wateren is debet aan deze modernisering. Hij heeft z’n medewerking aan deze ingreep wel door moeten betalen: hij zag z’n eigen lengte met ongeveer de helft verminderd.
Inmiddels is een ad-hoc kommissie in het leven geroepen om de auto toch maar weer z’n vertrouwde vorm terug te geven. Als die moderne snufjes zijn best leuk hoor, alleen het staat zo slordig.
Ter wille van de historische volledigheid heb ik even in het logboek gebladerd om u een impressie te geven van een doorsnee stamavond. Een beetje op goed geluk af heb ik het verslag gekozen van een stamavond die onder de bezielende leiding stond van VTG Albert. Appie is een man van de wereld en dat moest hij laten zien ook. Zijn verhaal voerde ons naar Joegoslavië. Niet alleen met mooie woorden maar ook met lichtbeelden werden we midden in dit mooie Balkanland gepoot. Om alles nog echter te maken had Appie zelfs een paar flessen Joegoslavische wijn meegesmokkeld en vergastte hij z’n gehoor op braadworst, en dat nog wel in het Joegoslavisch. U ziet het, we verruimmen onze blik op de wereld zonder daarvoor maar uit de luie stoel te hoeven komen. Is dat easy of is dat makkelijk.
Op 9 mei viel er een heugelijk te vieren. Johan stapte met unieke in het huwelijks bootje, zoals dat mooi heet en wij mochten ook komen. De traditie wil dat de stam bij zo’n feestelike gelegenheid niet slechts passief aanwezig is maar ook een daadwerkelijke bijdrage levert aan de feestvreugde. Zo kon het dus gebeuren dat op een gegeven moment de hele stam ten tonele verscheen om een lied voor het kersverse bruidspaar ten gehore te brengen. Dat hadden we beter niet kunnen doen want normaal gesproken oefen je zoiets van tevoren. Dat waren we even vergeten zodat ons optreden werkelijk nergens op leek. Misschien hebben we om die reden de andere gasten nog wel vermaakt maar dat was nou niet direkt de bedoeling van onze aktiviteit.
Om de zomervakantie in te luiden organiseren we meestal een beetje een buitengewone aktiviteit. Dat kan varieren van een sportief gebeuren, bijvoorbeeld een rondje over de lokale midgetgolfbaan, tot voor kort onze buurman, van een sportief gebeuren dus tot een kulinair gebeuren. Na een aantal jaren sportief beig te zijn geweest op deze stamavond was het dus nu weer tijd voor een kulinaire afsluiting, van het padvindersjaar, zoals dat zo mooit heet. De nodige stukken fijn gehakte koe, kip of varken alsmede wat knolgewassen en een aantal sauzen vormden de hoofdmoot van het gebeuren. De oplettende toeschouwer zal begrepen hebben dat we aan het barbequen geweest zijn in het voortuintje van ons oude stamhol. Een blik in het logboek leerde me dat het een gezellig spektakel is geweest dat, tot in de kleine uurtjes heeft voortgeduurd. Na weer een goede start van het zomerseizoen.
Zo omstreeks het begin van de zomervakantie begonnen de eerste aktiviteiten voor het afwerken van ons nieuwe groepshuis. In eerste instantie werd er een heus klinkerpad aangelegd door Anhtonio’s wegenbou br. Later. In en na de zomervakantie kan een toevallige passant regelmatig de nodige werkgeluiden opvangen daar aan het eind van de Houtlaan. Op bijna alle zaterdagen en later ook door de week was vaak een ploeg stamleden, gestoken in de meest fantastische werkoutfit bezig de nodige beun haaswerkzaamheden uit te voeren, want in deze tijd van ??? ga je toch niet naar de vakschilder, wel?
Na een geweldige hoop kloppen, vegen, verven, k??, timmeren boren en wat je nog meer aan klusjes kunt bedenken konden we dan eind oktober ons pand officieel laten openen door ons aller burgervader. Veel officiele sprekers en genodigeden passeerden de verve. Iets minder officieel en daarom misschien wel zo leuk was het feest dat we ‘s avonds hebben aangericht. Het was maar goed dat we eerder op de dag een goed geoutilleerde schoonmaak set cadeau hadden gekregen, anders zouden we de volgende dag heel wat meer moeite hebben gehad het pand weer in de oorspronkelijke staat terug te brengen.
We willen er best vooruit komen dat we toch wel een beetje snob zijn. Zo hebben we de afgelopen jaren ons zomerkamp in het buitenland gehouden. Maar ja, het is krisis, dus blijf je in eigen land en sla je je kamp op in een dorp als Nilsteren. Samen met horde, troep en rowans zodoende kreeg, het anders rustige dorpje een invasie te verwerken van een hele meute padvinders. Een weekje dollen in de vrije natuur dus. En geduld verder, als je tenminste de verhalen uit het logboek mag geloven. De aktiviteiten varieerden van het onveiligkane van de lokale horekagelegenheden to in het waterspelen met grote autobinnenbanden, van een uitstapje naar een avonturenpark waarvan ik de naam niet mag noemen omdat het in Hellendoorn ligt – let wel een groepje grote kerels waarvan de jongste de kleuterleeftijd toch al wel tien jaar ontgroeid is – van een uitstapje naar Hellendoorn dus, tot een heuse wandeldagtocht naar een van de weinige heuevels die ons landje rijk is. Zoiets noemen we dan meteen een berg en te oordelen naar de verhalen achteraf hadden de heren toch op z’n minst de kleine broer van de Mount-Everest beklommen.
Na de zomervakantie konden we dan eindelijk ons nieuwe optrekje aan de Houtlaan gaan bewonen. Wel even wat anders hoor als ons oude pand aan de Witterstraat. De inrichting van ons gloed nieuwe stamhol had nog wel even wat voeten in de aarde. Ik denk dan met namen aan het verhuizen van onze stampiano. De stamleden die deze klus zouden uitvoeren hadden zich even verkeken op de grootte van de aanhanger en van de piano. De een was te groot voor de ander, of te klein zo u wilt. De oplossing liet niet lang op zich wachten en kon het gebeuren dat de bewoners van Speenkruidsraat, Bremstraat en Herodotuslaan opgeschrikt werden door het geluid van een wel zeer valse piano die werd voorgeduwd door twee rare types. Het logboek leert ons dat de heren al pianospelende en zwetend de Houtlaan hebben bereikt, bezorgd nagekeken door onwetende wandelaars. Het verhaal gaat verder, toen een paar week latere de piano moest worden verplaatst van de begane grond naar de eerst etage waar zich ons stamhol bevindt. Deze keer kwamen er zes stamleden en een minstens zo groot aantal krachttermen aan te pas om het ding een trap van nog geen twintig treden op te krijgen. Boze tongen beweren nu dat de piano slechts als bouwpakket of anders in verregaande staat van ontbinding ons pand weer zal verlaten. Ze hebben gelijk als je het mij vraagt.
Na de zomervakantie zie ik een relatief groot aantal gewone stamavonden in het logboek genoteerd alhoewel je je bij ons altijd moet afvragen wat nou eigenlijk gewoon is. Voortrekker Anno beter bekend als Gradje was met het onzulige plan op de proppen gekomen een soort spelletjesavond te organiseren. Hij kreeg het groene licht voor dit plan op voorwaarde dat het spelletjes op een voor ons aanvaardbaar niveau zouden worden. Dat was geen probleem voor Gradje en zo kon het dus gebeuren dat op een zekere zaterdagavond ons stamhol was omgetoverd in Casino Anthonio en dat we ons een avond zouden wijden aan allerlei gokspelletjes zoals daar zijn roulette en Blackjack. In het begin van de avond verliep dit alles redelijk gedisciplineerd en was een ieder o zo zuinig op de hem verstrekte fiches. De logboekschrijver weet heel fijntjes te melden dat in het begin van de avond de spelers tevreden waren met een winst van 20 punten maar dat later op de avond het honderdvoudige daarvan nog maar net voldoende was. Misschien werd men wat overmoedig. Het logboek wijt het een en ander aan stimulerende middelen. Dus niet alleen in de sport steekt dit kwaad de kop op, beste luisteraar, ook het meest gesofistifikeerde vermaak blijkt eronder te lijden. Op het laatst werd het gebeuren wat chaotisch, dat is te zeggen: iedereen stond rond de speeltafel te schreeuwen en te spelen met de fiches van z’n buurman en vooral met die van de bank. Misschien wat ongeordend, maar we konden na afloop wel konstateren dat het lang geleden was dat we zo gelachten hadden, oftewel hoe de simpelen van geest tocht gelukkig kunnen zijn. De oude Romeinen wisten het al en kijk eens wat die nog bereikt hebben. Wanhoopt dus niet, heren stamleden!
Straks vertelde ik u al iets over de nachthike die we organiseren. U zou daar uit hebben kunnen konkluderen dat we alleen anderen voor ons laten lopen. Mis! Zelf lopen we toch wel één keer per jaar een meer dan gemiddelde afstand, namelijk als de dropping op het programma staat. Het uitzetten daarvan wordt ieder jaar weer een grotere frustratie voor het organiserend komitee, want hoe vindt je nou een plekje in de buurt dat niemand kent? Deze keer meende men de oplossing gevonden te hebben door ons ergens op het Groninger land de bus uit te zetten. Helaas, al snel waren we erachter dat we ons te Jipsingboertange bevonden. Jawel, sipsingboertange. Ook wij moesten ontdekken dat dit oord niet alleen in stripverhalen bestaat. Het is echt en het was er koud, vlak en winderig. Snel dus begonnen met de route die ons dwars over een daar toevallig liggend aardappelveld voerde naar alweer zo’n metropool. Smeerling geheten. Hartstikke mooi die droppings. Zo houd je je aardrijkskunde nog eens een beetje bij.
Net dit verhaal over onze uitspattingen in het Groninger land zou ik dit relaas willen besluiten. Ik heb zomaar een puur gebeurtenissen in het afgelopen jaar de revu laten passeren maar ik hoop dat ze een redelijk beeld hebben gegeven van wat we zoals uitgespookt hebben.
We hebben weer een jaar achter ons dat goed gevuld is geweest met aktiviteiten. Ik denk maar even aan het gebeuren voor de opening. Als dit vers begonnen jaar er net zo uit zal zien, dan doe ik het ervoor. Mar dat gaat natuurlijk niet zomaar. Om dat te bereiken is het nodig dat ieder stamlid zich inspant om de aktiviteiten die we ons allen op touw zetten tot een goed eind te brengen. Als iedereen die verantwoording op zich durft te nemen, dan, denk ik dat dit jaar weer net zo goed zal verlopen als, het vorige, en dan moeten we daar met z’n allen voor tekenen. Ik doe dat in ieder geval.
schrijver onbekend
Loading ...
